Give Me Perfect Sunday

ช่วงนี้เขียนบล๊อกได้ถี่เหลือเกิน อัพทุกวันรึป่าวเนี่ย 55 เขียนนี้อยากจะเขียนอะไรอะไรที่เกี่ยวกับตัวเอง คุยกับตัวเองบ้าง หลังจากพร่ำเพ้อถึงหนังบ้าง ผู้ชายบ้าง ฮ่าๆ (แต่ก็คิดว่าคืนนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องอะไรพวกนี้อีกนั่นแหละ)

เรื่องบังเอิญมีอยู่ว่าอาทิตย์ที่พี่ลาพักร้อน ตรงกับที่เราว่างระหว่างรอต่อคอร์สเกาหลีพอดี ทำให้สองคนพี่น้องมีเวลาไปลั่นล้ากันมากมาย รู้สึกว่าจะออกไปเที่ยวกันได้ทุกวี่ทุกวันเลยแหละ วันนี้ก็เป็นอีกนึงวันดีๆ ได้ออกไปเดินเล่นและซื้อของ ศุกร์นี้ต้องไปงานแต่งงานอีกแล้ว เฮ้ออออออ....เบื่อเหลือเกิน ไม่อยากไป แต่ก็ไม่ไปไม่ได้ (คำสั่งจากเบื้องบน) วันนี้เลยไปเดินดูชุดกัน ค้นพบตัวตนอีกหนึ่งข้อของตัวเอง คือ กูหวานไม่ได้ หวานไม่เป็นว้อย พี่ๆจะให้ซื้อชุดแบบหวานซะ แต่ทำใจไม่ได้ สีหวานเกิน เลยสรุปลงตรงชุดเทาๆ ฮ่าๆๆ ปัญหาเหลือรองเท้า กลุ้มใจจริงๆ เกิดมาเป็นผู้หญิงเรื่องมากเนอะ จริงๆก็เคยคิดอยากใส่อะไรที่ดูแบบคัลเลอร์ฟูลบ้างนะ แต่พอซื้อมาทีไรก็ไม่พ้น ขาว เทา ดำ ฟ้า น้ำเงิน -*- จงเป็นคนหม่นๆต่อไปละกันนะคุณ

เฮ้อ...เรื่องกลุ้มใจอีกเรื่อง คือ อ่านภาษาเกาหลีไปได้ไม่ถึงไหนเลยว่ะพี่น้อง ตั้งใจว่าหยุด จะเอามาทบทวนให้มันปึ้กๆ ไปเลย แต่ก็ขี้เกียจ นั่งเล่นเนตถึงตีหนึ่งตีสองทุกคืน อาการเจ็บตาเริ่มกลับมาอีกแล้ว ส่วนภาษาอังกฤษนั้นไซร้ไม่ต้องพูดถึง เรียนบ้างโดดบ้าง ไม่ตั้งใจสุดๆ แย่ว่ะ การเรียนคนเดียวมันไม่ดีจริงๆนะ

วันนี้ขอแสดงความยินดีกับเหรียญด้วย ได้งานทำไปอีกหนึ่งคนแล้ว ฝันที่เป็นจริงของมัน เพราะมันฝันว่าพิ้งค์กับมันจะได้งาน พิ้งค์ก็ได้งานไปแล้วจริงๆ แล้วตัวมันอีก แม่หมอเหรียญแม่นมาก ฝันให้กรูบ้างสิคราวหน้า 555 คิดอยู่ว่าถ้ารอของ MRT ยังไม่ได้ละก็ คงต้องตัดสินใจเรียนต่อแล้วจริงๆล่ะ

ความเป็นจริงช่างโหดร้ายเนอะ จริงๆสิ่งที่เราอยากทำต่อไปอันดับแรก คือ อยากไปเรียนภาษาเกาหลี แต่มันเป็นอะไรที่เป็นไปได้น้อยสุดแล้ว นอกจากจะต้องทำงานแล้วก็เก็บตังค์ส่งตัวเองไปเรียนเท่านั้น เฮ้อ...แต่ถ้าตราบใดที่เรายังมีความมุ่งมั่น ความฝันของเราก็จะยังไม่หายไปไหนใช่มั๊ย

วันนี้อ่านฟิคและฟังเพลง แล้วรู้สึกแปลกๆในใจ เป็นอะไรก็ไม่รู้ หรือความจริงที่เราบอกกับตัวเองตลอดมาว่า เราไม่ได้โหยหาใครซักคนเท่าไหร่ ชีวิตตอนนี้ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว มันเป็นการหลอกตัวเองไปวันๆ?

บางทีชีวิตตอนนี้ก็สงบดี แต่บางทีก็รู้สึกเบื่อ บางทีก็รู้สึกวุ่นวาย สมองไม่รู้คิดอะไรเยอะแยะไปหมด บางวันไม่คิดอะไรเลย ก็รู้สึกว่าเรากำลังใช้ชีวิตแบบล่องลอย

รายงานผลอันน่ารังเกียจล่าสุด น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว ยิ่งลด ยิ่งเพิ่มจริงๆด้วย หรือเราควรหยุดลดละเนี่ย นอนดึก ก็ไม่สดใส แต่ก็ชอบกลางคืนที่สุด ทำไงได้ 555

โอ๊ะ...วันรับปริญญาออกมาแล้วนะ วันที่ 13 สิงหาคม 2552 ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ รู้สึกว่ายังไม่ได้เตรียมตัวกับอะไรเลย รองเท้าก็ยังไม่มี ชื่อบัณฑิตก็ยังไม่ขึ้น ยังไปจ่ายตังค์ ลงทะเบียนไม่ได้ แต่งหน้า ทำผม จะเอายังไง ตากล้อง แตงก้าหาให้แล้ว แต่ยังไม่ได้คุยตกลงให้เป็นเรื่องเป็นราว เฉื่อยตามเคยคุณปิ๊ก หรือว่าจริงๆ คิดเร็วเกินไปกันแน่ก็ไม่รู้ 555

ตอนนี้ Inspiration ไม่ทำงานเลย แย่จริง