EP.8 My Job’s Waiting

posted on 06 Feb 2009 09:34 by ueno

INTRO

จำได้ว่ารู้ข่าวว่าเจย์จะมาหลังวันเกิดมันไม่กี่วัน ตอนแรกก็ยังไม่อยากจะเชื่อนะ เพราะข่าวมาจากฝั่งเกาหลี จึงทำให้ทุกคนเข้าใจว่าเจย์จะมาถ่ายโฆษณาเป๊บซี่ ซึ่งอิเจย์มันหมดสัญญาไปนานแล้ว พอเช็คไปเช็คมา อ่าว...แมร่ง ปรากฏมาจริงๆ มาถ่ายสไปรท์ อารมณ์ช่วงนี้ไม่อยากให้มาเลย เพราะงานเข้ามาก ต้องส่งรายงานบานเบอะ คิดอยากตัดใจอยู่หลายทีว่าจะไม่ไปตาม แต่มันก็ทำไม่ได้จริงๆ ยิ่งรู้สึกว่าครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เราจะมีเวลาตามมันทั้งวันแบบนี้ ก็เลยขอทิ้งทวนละกัน

2 FEB 2009

กระวนกระวายตั้งแต่เช้า เพราะเราติดเรียนวิชาที่แบบโดดไม่ได้จริงๆ เลยทำให้อดไปรับเจย์ที่สนามบิน พอเราเลิกเรียนเสร็จ เราก็รีบออกจากมหาลัยทันที ตอนแรกได้ยินว่ามันไปพักโรงแรมฮิวตัน แท็กซี่เข้าไปจอดหน้าโรงแรมแล้ว ปรากฏว่ามันไปพักแกรด์ ไฮแอท เอราวัณ จิกกะบาล ต้องเสียตังค์ค่ารถต่ออีก รถก็ติดเหลือเกิน เลยไปต่อรถไฟฟ้าแทน ไปนั่งรอใน McDonald วันนี้สุดแสนจะฮากับจินตนาการอันล้ำเลิศของทุกคนอ่ะ บ้ากันตั้งแต่วันแรก เพราะตอนเดินไปหน้าโรงแรม ก็เจอพี่ไกด์ พี่เขาเดินมาบอกว่า “เจย์อยากไปเดินบางโพ” ทุกคนก็งงว่ามันคือที่ไหนวะ โทรเช็คกันใหญ่ พอรู้ว่ามันขายพวกเฟอร์นิเจอร์ เราก็นึกอารมณ์เจเจ แต่แม่งไม่ใช่ไง ทีนี้จินตนาการก็ล้ำเลิศไปอีก เห็นรถตู้ขยับออกตัว แล้วพี่ไกด์ก็นั่งรถออกไป ก็เลยนึกว่าจะไปรับเจย์ทางอื่น ซึ่งน่าจะคิดกันได้นะว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เจย์ไม่เคยใช้มุกหลอกแฟนคลับ แต่ก็คิดไปแล้ว จึงนั่งรถกันไปที่บางโพจริงๆ ประมาณชั่วโมงนึงเลยนะกว่าจะถึง ไกลมากกกกกกก รถก็ติด ไปถึงแล้วจิกกะบาลอีกรอบ แม่ง...อย่าให้บรรยายให้เสียอารมณ์ ทีนี้ยังไม่หยุดคิดกัน ยังคงจินตนาการกันต่อไปว่าสงสัยมาที่นี้แล้วไม่โอ มันต้องไปร้านปาปาย่าแน่ เพราะเห็นอยากมาตั้งแต่ครั้งที่แล้ว ซึ่งอิร้านนี้มันอยู่ซอยลาดพร้าว 55 เวลาห้าโมงได้มั้งตอนนั้น ก็จะไปดูกันให้มันแน่ใจไปว่ามันไม่ได้ไปแน่ๆอ่ะ ยังหาร้านไม่เจอดี ก็มีคนโทรมาบอกว่า เจย์เพิ่งจะออกจากโรงแรม อืม...เสื่อมมาก นี่พวกกรูมาทำอะไรกัน ตอนหลังก็รู้ว่ามันไปเดินสยามเซ็นเตอร์กับสยามดิส เราก็รึบบึ่งกันไปเต็มที่ แต่ก็แบบไม่ทัน ไปถึงมันก็ลงลิฟท์ไปขึ้นรถแล้ว ณ จุดนั้น ทั้งเหนื่อยและแบบเศร้าว่ามันอีกแค่นิดเดียว แล้วมีเราที่ยังไม่ได้เจอมันคนเดียว พอเห็นรถตู้มันออกมา ก็เลยรีบวิ่งไปแบบลืมคนอื่นเลย ฮ่าๆ เพื่อนถามว่า “นี่ถ้าเราไม่รีบวิ่งตามปิ๊กมา ปิ๊กก็จะขึ้นแท๊กซี่ไปคนเดียวใช่มั๊ย” เออ...ก็คงจะงั้นนะเพื่อนนะ แฮะๆ เราเกลียดตัวเองนะที่บางทีก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย สรุปมันไปกินข้าวต่อที่สุโขทัย ก็เลยได้เห็นมันซํกที แม่จะผ่านกระจกก็เถอะ ดีใจแล้ว น้ำตาจะไหล ตอนพี่อุ๋มบอกว่า ดีใจที่ปิ๊กได้เจอเจี๋ยแล้ว มันเหนื่อยจริงๆ ณ จุดนั้น แล้วทุกคนก็จะกลับไปรอที๋โรงแรมกัน แต่เราขอรออยู่ที่นี่ดีกว่า เพราะสมควรแก่เวลาจะกลับบ้านแล้ว เกิดมันไปต่อที่อื่นอีก ก็พอเห็นมันลุกจากโต๊ะก็รีบเดินไปรอตรงทางออก ซึ่งการ์ดก็ไม่ได้ห้ามอะไร เพราะคนไม่เยอะ เจย์เดินออกมาก็โบกมือทักทายแฟนๆ แต่เรารออีกด้านของรถ ยืนอยู่ดีๆ ก็ยังมีคนมาเบียด ทำกรูเซ็งได้อีกรอบ ขนาดไม่มีคนนี่ยังจะอะไรหนักหนา หมดวันแรกไปแบบเหนื่อยๆ ปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไรยังมีอีกตั้ง 4 วัน

3 FEB 2009

วันนี้จริงๆอยากไปรอที่โรงแรมแต่เช้านะ แต่ก็กลัวมันเลท เพราะเรามีพรีเซนต์ตอนเช้าอีก วันนี้เจย์มีถ่ายที่ธรรมศาสตร์ รังสิต ฮาเนอะ มาถ่ายถึงมหาลัยเรา ตอนแรกก็ว่าจะไม่ไป เพราะคนที่ไปบอกว่าไม่ค่อยเห็น แต่ก็มันนั่งไม่ติดว่ะ ตอนแรกก็คุยๆกับเพื่อนว่าจะไม่ไป สุดท้ายก็ทนไม่ได้ ไปถึงก็ค้นพบสัจธรรมว่าร้อนมาก ร้อนโคตร แต่ก็ยังดีมีเห็นมันบาง ถึงจะไกล ก็รู้ว่าเป็นมัน รู้สึกว่าวันนี้กำลังใจดีขึ้นหน่อย แต่สงสารเจย์มากอ่ะ อากาศร้อน แล้วต้องถ่ายฉากที่เอาน้ำมาสาดที่ตัวอารมณ์แบบสดชื่น ความจริงไม่ใช่เลย วันนี้ก็เอาวะ ได้เห็นแค่นี้ก็ดีใจแล้ว เพราะตอนเย็นไปตามไม่ได้ ก็เลยไปเรียนภาษาญี่ปุ่นเสร็จ ก็กลับบ้าน เห็นว่าไปกินสุโขทัยอีก สงสัยติดใจ แต่วันนี้มันดั๊นไปเดินสวนลุมไนท์ต่อ เจย์ไม่เคยพลาดสวนลุมไนท์อ่ะ

4 FEB 2009

เขียนมาได้สองวันแล้วเหนื่อยวุ้ย ความเหนื่อยมันแสดงออกมาทางตัวหนังสือก็ได้นะเนี่ย วันนี้เสื่อมมากกว่าเดิม คือจริงๆเราตั้งใจอยากจะไปรอเจย์ที่โรงแรมตอนเช้า ก็เลยมีคุยๆกับพี่นุ๊กไว้ว่าถ้าตื่นไหวจะโทรไปหา เราตื่นมาตอนตีห้า ไม่มีอิดออด อาบน้ำแต่งตัวจนตีห้าครึ่งก็ออกจากบ้าน สยองมาก ปิ๊กเอ้ย ทำไปได้ น่ากลัวสุดๆ นั่งแท๊กซี่ไปคนเดียว ไปถึงโรงแรมฟ้าก็ยังไม่มืดเลย เลยรอพี่นุ๊กมาแล้วก็เข้าไปพร้อมพี่นุ๊ก มีอยู่ประมาณ 5 ชีวิตได้เองมั้ง วันนี้ว่ามันจะออกประมาณ 6.30 แต่กว่าจะออกมาก็ประมาณ 7 โมง ยืนรอเป็นใบ้อยู่ข้างนอก คนอื่นเขาขอจับมือกัน มันก็ให้ ไม่เข้าใจตัวเองอีกแระเป็นไร ยืนตัวแข็ง เฮ้อ คราวนี้ไม่มีแรงฮึดจะทำอะไรจริงๆ ส่วนตอนบ่ายพอคุยงานกับเพื่อนเสร็จ ก็เลยแวะไปดูที่ถ่ายทำ ฝนตกด้วย ตอนนั้นไม่รู้ว่ามันออกไปแล้ว เพราะเห็นว่าวันนี้ถ่ายแป๊บเดียว พอพักกองก็ออกไปเลย เราก็มาเตร็ดเตร่แถวสยาม ไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยกะจะไปนั่งรอมันที่โรงแรม เดินจะถึงโรงแรมอยู่แล้ว เพื่อนก็โทรมาบอกว่าตอนนี้มันอยู่มาบุญครองนะ ทั้งเดินทั้งวิ่งเกือบขาดใจ เดินหาอยู่ซักพัก ไม่เจอ เหนื่อยแล้วเว่ย ช่างแม่ง แบตก็จะหมดอีก (อิแบตตัวปัญหาตลอด) เกือบจะถึงที่ทำงานเจ๊เป้ ก็รู้ว่ามันไปเซ็นทรัลเวิร์ล แต่ ณ จุดนั้น ตัดใจแล้ว เราต้องมีลิมิตกับตัวเองบ้าง แล้ววันนี้อิเจย์แรดมาก ไปพัฒนพงษ์ ไม่คิดว่ามันจะไปจริงๆ เห็นว่าไปดูบาร์เกย์ ถ่ายรูปใหญ่ แถมเพิ่งรู้ว่ามันพากิ๊กมาด้วย แฟนคลับไม่มีใครชอบซักคนอ่ะ เจี๋ยนี่มันชอบกินเด็กตลอดเลยป่ะวะ ฮ่าๆๆ แต่ก็เสียดายเหมือนกันนะอยากเห็น เพราะถ้าเห็นแล้วอาจทำให้เราตัดใจจากมันไปเลยก็ได้นะ หึหึ

5 FEB 2009

นัดกับพี่นัญว่าวันนี้จะเจอกันที่โรงแรม มันจะออกเก้าโมงเช้า แต่ปรากฏพี่นัญตื่นไม่ไหว เราก็เลยมาเจอกับพี่นุ๊ก แล้วก็พี่นัน กับพี่เดียร์ มีคนรออยู่ 4 คน อะเมซิ่งมาก เพราะคิดว่าวันสุดท้ายคนจะเยอะ วันนี้นั่งรอในโรงแรมไม่มีใครว่า แต่มันเป็นความคิดที่ผิด ให้เขาว่า แล้วออกไปรอข้างหน้าอ่ะดีแล้ว เพราะนั่งอยู่เนี่ย มันลุกตามอิเจี๋ยไม่ทันว้อย แต่ช็อตตอนขึ้นรถ แล้วมันก็เปิดม่านมาโบกมือให้ ก็ยังทำให้รู้สึกดีนิดนึง แม้จะไม่เห็นหน้ามันก็ตาม แล้วทุกคนก็ตามมันไปที่ธรรมศาสตร์ นั่งรอ นอนรอ กินรอ จนบ่ายสามนู่นมันถึงจะออกมา แต่ตอนที่มันพักกอง ก็เห็นมันไกลๆ เห็นมันโบกมือให้ ก็โอนะ แต่คือความตั้งใจอยากจะตามรถ แต่มันกลับโรงแรมนี่ก็ปวดตับมาก ฮ่าๆ มารอกันจนเยิน แล้วกว่าจะออกไปกินข้าวเย็นก็ช้ามาก ประมาณสองทุ่มกว่าไปกินบันยันทรี ใส่หมวกคีโมด้วยนะ แต่ครั้งนี้เหมือนจะไม่ค่อยมีเวลาพิจารณาความน่ารักของมันเลย แต่ละครั้งเจอแบบผีผ่านบ้าง ไม่งั้นก็ไกลๆบ้าง เรารอจนสี่ทุ่มกว่า ก็กลับบ้าน เพราะคิดว่ารอตอนมันออกมาก็เหมือนเดิม

6 FEB 2009

วันนี้เจี๋ยเปลี่ยนไฟล์ทกลับแต่เช้าตรู่ รู้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ออกจากบ้านเช้าขนาดนั้น ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไร แถมมันไม่มีพลังที่อยากจะพยายามหาทางออกไปเจอมันด้วย คิดว่าเราควรจะพอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

อยากจะบอกว่าความจริงครั้งนี้เราสนุกนะกับการได้ตาม ได้เหนื่อย การเหนื่อยมันไม่ใช่ปัญหา ถ้าเหนื่อยแล้วเจอบ้าง ไม่เจอบ้าง แต่ครั้งนี้เหมือนจะหนักที่ไม่ได้เจอว่ะ คิดดูพลาดการช้อปปิ้งของมันตั้งสามวัน ฮ่าๆ เจอเจย์ครั้งนี้มันเฉื่อยๆ ชาๆ ยังไงบอกไม่ถูก โอกาสเจอก็ไม่ค่อยจะมี พอมีแล้วก็ไม่ทำอะไรซักอย่าง ไม่รู้เป็นอะไรของเรา เฮ้อ!.

Tags: jaychou, zhoujielun7 Comments