Meeting You is Such a Miracle

ห้าวันผ่านไปแล้ว~ เหมือนผ่านไปเดือนนึงเลย เหนื่อยมาก อาจจะเป็นปอดบวมตายหลังจากเจย์กลับไปก็เป็นได้ (ก็ดีนะ...จะได้ไม่ต้องกลับไปเรียนแล้ว หยุดเรียนเหมือนจะลาออกอยู่แล้น)

ตอนรู้ข่าวนี่แบบว่า ช็อค ช็อค ช็อค ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากเจอเจี๋ยนะ แต่เข้าใจอารมณ์มะ แบบว่าอิจีเพิ่งกลับไปอ่ะ อาทิตย์นึงพอดิบพอดี แบบเหนื่อยเว่ย ขอพักและเก็บตังค์ก่อนได้มะเจี๋ย นึกอยากจะมาก็มา ไม่บอกกันก่อนเลย (ฮ่าๆ แล้วมันจะบอกเรายังไงล่ะ) โอเค...แต่ในเมื่อห้ามเจี๋ยไม่ทันแล้ว เราก็ลุยโลด Let’s Go!!!

16 JUNE 2008

เริ่มต้น

เริ่มต้นที่วันจันทร์ เริ่มต้นที่การโดดเรียนและขาดการส่งงานวิชานี้สองครั้งเพราะผู้ชายสองคน -*- เครื่องลงเวลา 11.05 แต่จริงๆเครื่องแอบลงก่อนเวลานิดหน่อย ก็ไปรอกันตรงทางออกกับพี่นัญ เห็นบุคคลน่าต้องสงสัยอยู่สามคนที่พี่นัญคาดว่าจะเป็นพวกเอเจนซี่ ก็เดาๆกันไป สรุปว่าใช่ รออยู่แป๊บนึง...โอ๊ะ...เจี๋ยออกมาแล้ว ออกโคตรไวเลย ไม่ทันเตรียมใจ แฟนๆน่าจะประมาณสิบคนได้ เจี๋ยก็ถูกรุมล้อมด้วยสต๊าฟแอนด์แฟนคลับ ไม่ทันอีกแล้วเรา...เดี๋ยวนี้หมดแรงกระเตื้อง แค่ได้เห็นมันเดินออกมาก็สุขใจละ แต่ก็ตาม เดินตามตูดมันไป จะถ่ายรูปก็ไม่ได้ถ่าย เพราะว่าไม่เห็นอะไร เห็นแต่ข้างหลัง เดินไปขึ้นรถตรงขาออก โอ๊ะ...พลาดไปหนึ่งชอต ตอนเจี๋ยเดินออกมา ก็ยืนอยู่กับพี่นัญ ก็เรียกเจี๋ยหลุนๆ ก็เห็นมันหันมานะ แต่คาดว่าหันไปมองพี่นัญแหละ เพราะรู้สึกสายตามันผ่าน ณ ละติจูดที่คุนปิ๊กยืนอยู่แล้ว เจี๋ยก็โบกมือทักทายแฟนๆอยู่ตลอดเวลา ขอจับมือก็ให้ (ถ้าไม่โดนกีดกัน) ลายเซ็นก็ให้ (เห็นเค้าว่า) เจี๋ยหลุนก็ยังเป็นเจี๋ยที่ใจดียังไงยังงั้นเสมอมา...

แล้วเจี๋ยก็เดินขี้นรถไป โบกมือต่ออีก ฮ่าๆ จนสต๊าฟมาดึงม่านกั้น (เชอะ!) จากนั้นเราก็เลยนั่งรถตามกับพี่อีกคน เป็นการตามที่ชิวมาก รถศิลปินขับช้ามาก มากันสามคันแบบว่า...เหยียบคันเร่งกันหน่อยไหม สรุปก็กลับโรงแรมกัน ก็ไปทันเห็นมันขึ้นลิฟท์พอดี เพราะขี้เกียจลงไปวิ่งดักรอมันก่อน (จริงๆก็รู้ชื่อโรงแรมมาจากการสันนิษฐานของพี่นัญอีกเช่นเคย)

แล้วก็ไปตีซี้พี่คนขับ ขอเบอร์ผู้ชายอย่างไม่อายปาก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ แล้วก็ชิวมาก เป็นคอนเซปต์ชิว นั่งเล่นเนต เจ้าไอซ์โทรมาอยู่แมค ก็ไปแมค นั่งกินชิวมาก ชิวๆๆๆๆๆๆๆ  ชิวได้อีก จนสี่โมง...เจ้าไอซ์ได้สติ ชวนไปรอในโรงแรมกัน ระหว่างเดินไป คุนปิ๊กเหลือบไปเห็นรถตู้สองคันชะแว้บออกไป แต่ก็แค่สงสัยๆ แต่คิดว่าคงไม่ใช่ ปรากฏพอเลี้ยวไปที่จอดรดปุ๊บ...รถหายไปแล้ว ถามพี่ยามได้ความว่าเพิ่งออกไปได้ไม่ถึง 5 นาที ตายๆๆๆๆ แล้วมันไปไหนๆๆๆ โห่ย...ยังไม่ได้เหนื่อยเลย แต่ก็กลับบ้านดีกว่า กำลังจะกลับก็ดันสืบได้แล้วว่าอยู่ไหน ก็เลยลองนั่งรถไปหาให้เหนื่อยเล่น แต่ก็ไม่เจอ หาอยู่แป๊บเดียว แบบว่าขี้เกียจละ กลับจริงๆ คราวนี้ได้สมบุกสมบันจริงเลย ฝนตกหนัก เปียกฝนไปทั้งตัว ไข้จับ (สรุปว่าไปริเวอร์บาร์เพื่อซ้อมและไปกินข้าวที่ครัวเจ๊ง้อกลับถึงโรงแรมประมาณสามทุ่ม – ละเอียดพอมะ ฮ่าๆ)

17 JUNE 2008

KUNG FU FOR SPRITE

วันนี้ก็ตื่นเช้าได้อีก ตื่นตั้งแต่หกโมง อาบน้ำด้วยความมึน มึนแรกหาทางไป Phenomena เพื่อไปเอาแผนที่ร้าน (ทำไม? – แต่มันก็มีประโยชน์นิ) แล้วมึนสองก็นั่งรถแท็กซี่ไปริเวอร์บาร์ด้วยการเหมา ด้วยความโง่เขลาและอยากสบายของคุนปิ๊ก ด้วยราคา...บาท มึนสามคือตอนแรกรู้ว่ากองถ่ายมาถึงประมาณ 9 โมง แต่เมื่อโทรหาพี่เค้าแล้ว คือว่าอิเจี๋ยอาจจะถ่ายประมาณเที่ยง ห่อย..ให้กรูอยู่ช่วยจัดไฟคงไม่เหมาะ กลับไปโรงแรมอีก ไปถึงก็รออยู่มินานประมาณเวลาสิบนาฬิกา เจี๋ยก็เดินลงมาเสื้อเขียว แต่ใส่เสื้อมีฮู้ดทับ ก็ยืนรอทักทายโบกมือกันด้วยความสงบ น่าจะประมาณห้าชีวิต แต่ก็รู้สึกว่ามันเลยละติจูดเราไปอีกแล้ว แน่สิ...ยืนอยู่คนเดียว T^T พอ รถออกไปได้จิดนึงยังไม่พ้นโรงแรม ก็เห็นมันเปิดผ้าม่าน อิอิ เดินไปๆ เจี๋ยหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านด้วย ขณะนั้นเราก็ส่งกระแสจิต โอม...จงเงยหน้าขึ้นมา แล้วมันก็เงยหน้าขึ้นมาจริงๆ โบกมือให้ด้วยรอยยิ้มยามเช้า อ๊าก...ดีใจ ตาย (เว่อไปมะ...แต่ดีใจอ่ะ ทำไมต้องได้เจี๋ยตอนบนรถตลอดเลย ฮ่า)

จากนั้นก็ตามไปที่ริเวอร์บาร์ ไปถึงก็แบบว่าอิเจี๋ยยังไม่เริ่มถ่ายเลย ซ่อนตัวอยู่บนรถ แต่คนในกองถ่ายเม้าท์กันอ่ะว่าอิเจี๋ยผมจริงหรือปลอม – ไมอ๊ะ คือทีมงานห้ามจับผมอิเจี๋ยเลย เป็นประเด็นจริงๆ ก็นั่งรอ นั่งดูฮีจง แองเจล่า ถ่ายกันไป น่ารักดี อ่อ...แต่ระหว่างนั้นอิเจี๋ยก็เดินมาถ่ายรูปตัวเอง ณ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา (เว่อไป...อีกละ) ใช้มือถือถ่าย หน้าใสกิ๊งเลย ถ่ายแค่นั้นละ ก็วิ่งกลับไปที่รถ (วิ่งด้วยจริงๆนะ น่ารัก >.<) จนประมาณบ่ายสองกว่าๆ ก็โผล่ตัวมาอีกที ด้วยความตื่นเต้นของปวงชน(รวมถึงกรูด้วย) แต่ตอนถ่ายก็นั่งหันหลังให้ เห็นแต่ว่ายกขวดสไปร์ทพลิกไปมา แลดูสบาย ผิดกับฮีจงและแองเจล่า ฮ่าๆ จะเห็นหน้าก็ต่อเมื่อมันเดินมาดูหน้าจอมอนิเตอร์

ระหว่างถ่ายที่เห็นแค่ข้างหลัง ก็นั่งฟังพี่นัญเลคเชอร์กันไป รู้เรื่องงานในกองถ่ายมากขึ้น ฮ่าๆ แล้วพอถ่ายชอตนี้เสร็จเจี๋ยก็กลับไปอยู่บนรถต่อ (ตอนเดินออกไปได้ยินเสียงมันคุย...ที่เราฟังไม่รู้เรื่อง) เราก็เดินออกไปห้องน้ำ เซ็ง...ไม่ได้ทำอะไร นั่งดูอย่างสงบเงียบนะ ทำไมต้องมาเพ่งเล็งกันขนาดนี้ แต่ไม่สนใจ...เพราะเรามียันต์ใช่มั๊ย 555 แต่ซักพักฝนก็ตกอย่างหนัก พี่นัญงานเข้า ก็เลยตัดสินใจกลับดีกว่า ก็เลยไม่รู้ว่ามันเลิกกันกี่โมง อะไรยังไงต่อ วันนี้ไม่มีคนเข้ากะเลย ฮ่าๆ

ก็ไม่รู้ว่าอิเจี๋ยจะเห็นมั๊ยตอนอยู่ในกอง แต่คาดว่าเห็นคงทักไม่ได้ (ไม่ใช่ทักกรูนะ ฮ่าๆ) เอเจนซี่มันเข้มงวดมาก แต่ก็เข้าใจแหละที่ไหนๆ อิเจี๋ยก็เป็นเหมือนเทวดา เทพลงมาจุติ มีแต่ที่ไทยที่ได้โคสอัพสุดๆ ได้เจอแค่นี้ก็ดีใจมากมายแล้ว แต่ไม่สามารถถ่ายรูปมาได้ ทุกอย่างเข้มงวดจริงๆ ทีมงานก็ยังเข้าไม่ถึง อ่อ...แล้วสรุปพัดกรู ลืมเอาคืนเลย ทีมงานนิพัดให้คนอื่นหมด เอากระดาษพัดให้เจี๋ยซะงั้น แล้วขอพัดเราไป นึกว่าจะเอาไปพัดให้เจี๋ย ดันเอาไปพัดให้ฮีจง ฮ่วย -*- แว่วๆว่าเจี๋ยอยากกินอาหารไทยอ่ะ แต่ไม่รู้ไปกินที่ไหนแฮะ (แต่ไหง...ไปกินอาหารอิตาเลียนล่ะ)

18 JUNE 2008

วันนี้มันเริ่มเกิดคำถามกับตัวเองว่า “นี่เรากำลังทำอะไรอยู่” ความจริงมันก็ผุดขึ้นมาตั้งแต่มะวานเย็นแล้ว แม้ว่าเราจะสนุกที่ได้ไปกับพี่นัญ แต่มุมนึงของความรู้สึกเราก็อยากจะออกไปจากวงโคจรแบบนี้ เมื่อวานเสียงค่ารถไปเป็นพัน ไม่ได้กินข้าว แต่ถามว่าคุ้มมั๊ยที่ได้เห็น ได้เจอเจี๋ยแบบใกล้ๆแบบนั้น มันก็คุ้ม แต่แลกกับการต้องโดนคนจับตามอง เราชักเริ่มไม่แน่ใจว่าเราจะทนความอึดอัดแบบนั้นได้

วันนี้ตอนเช้าก็โทรไปเช็คกับพี่ผช.ผกก.ก่อน สรุปก็คือเจี๋ยจะมาถ่ายเวลาเดิม เลิกเวลาเดิม ความจริงถ้าวันนี้มีเรียน เราจะตัดสินใจไปเรียนเลย (แต่แม่งดันไม่มี) อารมณ์ตอนแรกจึงยังตั้งใจว่าอยากจะไปดูการถ่ายทำอยู่ แต่พอคุยเสร็จก็เปลี่ยนใจได้ทันที เราไม่อยากทำให้คนอื่นต้องลำบากใจ รวมถึงตัวเราเองด้วย ขอเราเจอเจี๋ยในฐานะแฟนคลับแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว ก็เลยตัดสินใจไปรอที่โรงแรม เจี๋ยออกจากโรงแรมเวลาเดิมเลย มีคนรออยู่สองคน วันนี้ใส่เสื้อสีขาว ใส่เสื้อมีฮู้ดสีฟ้าทับอีกที พอเดินลงมาก็คิดว่าจะให้ของ แต่ดูเหมือนมันจะไม่สามารถรับได้ (รึป่าว – รึไม่ยอมรับ ?) เจี๋ยก็ขึ้นรถไป อีกสองคนฝากของที่เขาเตรียมมาให้ช่างทำผมของเจย์เซ็นให้บนรถ น่าน...ใจดีเสมอ ก็รู้สึกดีอยู่ แต่แอบเศร้าใจเล็กๆ วันนี้ยังไม่ได้ eye contact กันเลย เข้าใจอารมณ์มะว่ามะวานมันก็ได้นิหว่า แต่วันนี้กลายเป็นคนอยู่นอกสายตาไปอีกแล้ว เศร้าเลย คนเราไม่เคยมีคำว่า “พอ” อยากได้แล้ว ก็อยากได้อีก อีก อีก นี่แหละเพราะกิเลสทำให้คนเราต้องเป็นทุกข์

19 JUNE 2008

อย่างเซ็งเลยคับพี่น้องเขียนซะยืดยาว...หายหมด คอมแฮ้งค์ ไม่ได้เซฟ เซ็งๆๆ ขณะนี้เที่ยงคืนยี่สิบนาที ง่วงนอนแล้ว เขียนใหม่ก็ไม่ได้ใจความเหมือนเดิม แต่เอาวะ...ลองดู

วันนี้ก็เริ่มต้นที่โรงแรมอีกเช่นเคย คราวนี้ค่อยยังช่วงมีเพื่อนไปด้วย ไม่งั้นโดดเดี่ยวก็คงแย่อารมณ์นี้ เมื่อคืนเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ รู้สึกว่าทำตัวแย่จริงๆ เอาเถอะ...เรื่องนั้นช่างมันก่อน ตอนแรกไปถึงรถยังไม่มาก็แอบตกใจ แต่สงสัยเรามาเช้าไปเอง 55 วันนี้อิเจี๋ยออกเกือบบ่ายโมงเลย มาเป็นทีมอีกเช่นเคย เราก็เลยยืนดูอยู่เฉยๆ อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ ฮ่าๆ คนแอบเยอะขึ้นนะวันนี้ ออกมาด้วยเสื้อขาว ออร่าเปล่งประกายเหมือนทุกวัน ก็ส่งขึ้นรถกันไป โดนเบียดซะกระเด็นเลย เหอๆ (อยากได้แบบวันที่สอง...ไม่มีอีกแล้ว T^T)

จากนั้นก็เลยไปแถวสตูฯที่มันไปถ่าย ไปก็ไม่เห็นแต่คือว่างก็ไปซักหน่อย ทีนี้คงชิวกันมากไป กินข้าวกินหนม จนมันออกไปตั้งนานแล้วไม่ได้รู้ตัวกันเลย แต่พอดีพี่คนขับแสนใจดีบอกว่าอยู่ Paragon รีบบึ่งไปทันใด อารมณ์นี้สนุกแล้ว ไปถึงก็รีบเดินลงไปหากัน หากันอยู่นานแม่ง...ไม่เจอ ปรากฏว่ามันไปแรดอยู่สยามเซ็นฯ  ไปถึงเห็นช็อปปิ้งอยู่เลย ก็เดินตามๆกันไป มีไปร้านแว่น ก็ลองแว่นกันหนุกหนาน

แต่ที่ฮาคือ...ตอนเดินจากสยามเซ็นฯไปพาราก้อน คือว่าลมมันแรง แล้วคืออิเจี๋ยเดินจับผมข้างหน้า หน้าตาแลดูเป็นกังวลอ่ะ 55 พอเข้ามาในห้างมีการส่องกระจกซะด้วย แล้วก็ยังเดินตามๆกันเป็นขบวนต่อไป จำไม่ได้แล้วล่ะว่ามันเข้าออกร้านไหนบ้าง เยอะจนงง จากพาราก้อนเห็นว่าจะไปที่ร้าน Papaya อารมณ์ร้านของเก่าแถวบิ๊กซี ราชดำริ ได้ข่าวไปถึงปิดไปแล้ว~ เลยย้อนกลับมาเดิน Central World ต่อ ที่พาราก้อนเห็นว่าเจี๋ยนั่งรอบนรถ เพราะรอของมาส่งอยู่นานค่ะ...นังนี่มัวแต่ไปนั่งรถไฟฟ้าเล่นอยู่ 555

มาถึงก็ว่าไปกินป้าแอนใช่ไหม แล้วก็ไปช็อปร้านเสื้อแถวนั้น ส่วนเราก็หิวและกระหายมากแล้ว ไปซื้อไอติมกินเลย เดินตามกันจนเมื่อยเลย ปวดน่องโคตร แล้วมันก็ทำให้เราแปลกใจเพราะมันเดินไปดูพวกตุ๊กตาเว่ย แบบว่าดูไปให้ใครกันกันอิเจี๋ย ??? ไปเล่นตุ๊กตาโดราเอม่อนด้วย น่ารัก >.< เดิน เดิน จนท่านคงหิว ก็เลยแอบหยิบหนมมากินตอนเดิน ฮ่าๆ ช็อตนี้โคตรชอบเลย ดูมันเป็นคนธรรมดาจริงๆ แล้วก็ได้เวลามื้อเย็นของจริง เดินเลือกไปอยู่สามสี่ร้าน นึกว่าจะเข้า Pepper Lunch ซะแล้ว ปรากฏว่าไปกินราเมนโอ เราก็ไปนั่งกินเคเอฟซีรอ (จนค่า..จน) แต่มันดันเดินออกมาเข้าห้องน้ำ ตกใจนึกว่าจะเปลี่ยนร้าน...

พอกินเสร็จ ตอนเดินออกมา เป็นช็อตแรก...ยืนกะพี่อุ๋ม มันก็หันมาโบกมือให้ โอย...ตายไปเรย นึกว่าจะกลับโรงแรมแล้ว ยังเว่ย...มันเดินต่อได้อีก เหนื่อยบ้างไหมคนดี? 55 เข้าไปดูทอยส์ อาร์ อัสอีก แต่น่ารัก น่าประทับใจ คือแบบตอนแรกก็กะไม่เข้าไปหรอก แต่อยากไปดูของจิ๋ว เลยเดินลิ่วๆๆๆนำไปตรงทางออก เพราะมันขายอยู่ตรงนั้น หยิบมาดูไม่ทันไร เดินออกมาซะแล้ว เลยดูแก้เขินไปซะงั้น เสียดายไม่งั้นก็ได้ทักทายกันไปเต็มๆ (ลืมๆตอนแรกๆเดินผ่านนิทรรศการของทงบัง มีเดินมองด้วยนะ) พอเดินจนหนำใจก็เห็นกำลังลงลิฟท์แล้ว เลยเดินลงบันไดเลื่อนไปก่อน ขณะกำลังลงบันไดเลื่อนดิ มันยังยืนรอลิฟท์อยู่ ก็มองขึ้นไป เห็นมันมองลงมาพอดี ก็ไม่แน่ใจ เลยลองโบกมือดู มันก็โบกมือกลับ ฮือ...ช็อตนี้ชอบมาก แบบเห็นกันไกลๆ อิอิ แล้วก็เดินไปรอมันที่รถอีกที ก่อนขึ้นรถก็ขออีกซักที ได้อีก เจี๋ยทำไมน่ารักขนาดนี้ ตอนขึ้นรถยังแอบเปิดม่านไว้โบกมือให้แฟนคลับตลอด

จบสำหรับวันนี้...เหนื่อยมาก แต่มีความสุขมากเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมากับคำถามว่า “เรากำลังทำอะไรอยู่” วันนี้เราอาจจะได้คำตอบแล้ว

เปลี่ยนคำถามใหม่ให้ตัวเองดีกว่าว่า...“ถ้าตอนนี้คุณทำอะไรก็ได้ คุณจะทำอะไร”

20 JUNE 2008

กลับสู่โลกใบเดิม

วันนี้ตามไปส่งเจี๋ยที่โรงแรม คนก็พอสมควรอีกเช่นเคย ไปวันนี้ก็ไม่ได้อะไรมาก แต่ต้องไปตามหน้าที่ส่งปู้ชายของเรากลับ กลับไปแล้ว~ เจี๋ยหลุนของพวกเรา จะว่านานก็นาน จะว่าเร็วก็เร็วใจหาย คงได้คิดถึงและอารมณ์ค้างกันแน่ๆ  

Special Thanks :

·         ขอบคุณความช่วยเหลือจากทุกคนทุกท่าน ขอบคุณทุกคนที่ดีกับเรา ขอบคุณจริงๆค่า

·         พี่นัญ ดีใจที่ได้ไปสนุกกันอีกครั้ง แม้ว่าจะเจอสายตาจิกกัดของใครบางคน ฮี้ย!

·         รูเจย์ อันได้แก่ พี่แช พี่ก้อย พี่อุ๋ม กว่าจะได้เจอกันก็ปาเข้าไปวันเกือบสุดท้าย ทำงานแบ่งเวลากันดีมั่กๆ หุหุ ได้เจอกันแล้ว เย้ๆๆๆ

·         iiws ขอบคุณที่ไปเป็นเพื่อนกัน ไม่งั้นเราคงเหงาแย่เลย  

·         พี่นุ๊ก-พี่แอน ขึ้นรถไฟฟ้ากันสนุกไปเลยใช่ไหมล่ะ :D

·         สุดท้าย, เจี๋ยหลุน ศิลปินที่ใจดีที่สุดในโลก