Meeting You is Such a Miracle

20 เมษายน 2551 

แม้ว่าจะเหนื่อยโทรมกายแค่ไหน...แต่เราต้องฮึดสู้เขียนให้เสร็จภายในคืนนี้ให้ได้ (พรุ่งนี้จะตายก่อนไหมเนี่ย) วันนี้ตื่นตั้งแต่ 6.30 กลับถึงบ้าน 21.30 โหะๆๆๆๆ เหนื่อยว่ะ! (ขอบ่นอีกที)

ไปเช้าแล้วไม่บังเกิดผลอันใดเลย สุดท้ายก็ต้องมารอบัตรพร้อมกัน 55 เป็นภาพที่น่ากลัวมาก ผู้คนจากทั่วทุกทิศวิ่งกันอลหม่าน โชคดีนะที่รับบัตรของเราอยู่ใกล้ที่ลงทะเบียนมากที่สุด แต่แบบว่าเบียดกันยิ่งกว่าคอนเสิร์ต แบบว่าได้ผอมก็งานนี้ (โดนเบียดจนแบนไง 55) กว่าจะลงทะเทียนงานแจกลายเซ็นกันเสร็จก็เหนื่อยหอบกันไป...

แล้วก็กินข้าวๆๆๆ รอๆๆๆ รอจนบ่ายสามโมงก็คือยังไม่สามารถเข้าไปในคอกได้ โอ้ว...จอร์จช่วยด้วย ไม่มีที่ยืนแล้ว แต่แบบตอนนั้นอารมณ์ปลง ปลงแล้ว เอาไรมากมายวะคุนปิ๊ก อย่าโลภมากนักเลย แต่ก็ด้วยสามกำลังฮึดสู้ ก็สามารถพาคุนปิ๊กเข้าไปในคอกได้สำเร็จ ไปถึงไม่ทันยืนหายเซ็ง(คน) น้องก็ออกกันมาแล้วววววววววว อ๊ากกกกก ช่วยด้วยยยยย  มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที หลังจากหงอยอยู่ระยะหนึ่ง

อิจีตัดผมมมมมมม....แบบว่าดูละอ่อนมากเลย 55555 น่ารักอ่ะ ทำไงดี >.< โอเค...องค์ลงโดยสมบูรณ์ เท๊มก็น่ารัก หิ้วเป้มาด้วย มันนี่โคตรฮาเลยนะ แต่แบบวันนี้ดูมันหน้าโหดน้อยลงอ่ะ แบบดูไม่มีพิษมีภัย แดซองก็ดูแบบโตขึ้นยังไงบอกไม่ถูก น้องนี่โคตรมีพัฒนาการเลย ยองเบก็แบบแต่งตัวเท่ห์ รับได้ เวลายิ้มแบบน่ารัก ให้อภัยแล้ว 55

ทำไมวันนี้เขียนแล้วไม่เป็นตัวของตัวเอง อ่านแล้วแปลกๆว่ะ ไม่เน่าเลยเนี่ย 555 ต่อๆๆ ไม่มีเวลาเรียบเรียงละ

มันขึ้นมาบนเวทีกันปั๊บก็แบบว่าแร๊ฟให้ฟัง โคตรชอบเลย แบบเท่ มันเป็นวงที่เท่กันจริงๆนะ แล้วก็สัมภาษณ์นิดหน่อย ... แบบเร็วอ่ะ แล้วก็มีเซอร์ไพรส์น้องแด .... โอ้ว... ไม่รู้มาก่อนเลยเรา คิดว่าไม่มีนะเนี่ย เห็นน้องยิ้มแบบเขินแล้ว มีความสุขจัง หวังว่าน้องแดก็คงมีความสุขมากๆๆๆใช่ไหม แฟนคนไทยร้อง HBD ภาษาเกาหลีได้ดังกระหึ่มเลยนะ (ฉึกใจนึกสภาพ HBD เจี๋ยหลุน มันล่ม ... โอเค ... จบ) ซึงรีไม่มา ก็แอบเสียดายนะ ถึงไม่ได้โฟกัสที่น้อง แต่ก็แบบนะ เวลาอยู่กันไม่ครบ มันก็ดูขาดๆ โล่งๆ

อ่อ...อิจีใส่เสื้อแขนกุดด้วย เข้าใจว่าทุกคนคงเตรียมรับมือกับความร้อนแล้ว แต่ก็สงสาร คิดว่าคงร้อนกันสุดๆ ไปเลย ก็เราที่ชินกับอากาศบ้านตัวเอง ยังร้อนขนาดจะกัดหัวคนได้ แล้วพวกมันที่อยู่แบบมีหิมะตก จะเป็นยังไงกัน

จบงานแถลงข่าวมันก็ขึ้นไปให้สัมภาษณ์ต่อข้างบน โอเค...ส่งพรรคพวกขึ้นไปได้หนึ่ง ส่วนเราก็ต้องไปรอต่อแถวรับลายเซ็น ซึ่งยังไร้ความตื่นเต้นอยู่ เริ่มง่วง แบบเจอแดดเปรี้ยงๆแล้วเพลียมากถึงมากที่สุด

ระหว่างต่อแถวก็ได้บังเกิดความยวนจากคนข้างๆ เกือบทำโทสะของข้าพเจ้าขาดสะบั้น จีมันก็เป็นของทุกคนนะเฟร้ย ... ไม่ใช่สิ มันไม่ใช่ของใครเลยตังหาก ได้โปรดอย่ามาเจ้ากี้เจ้าการ ตอนใกล้จะถึงมันลุ้นมาก แบบหัวใจจะหลุดออกมา อยู่ดีๆก็ตื่นเต้นแบบไม่ทราบสาเหตุ ใกล้แล้ว...ขึ้นไปยืนรอแล้ว ลุ้นตึกๆตักๆ โอ้ว...คนที่อยู่กับจี พร้อมโบกมือลา ขาก็ขยับไปหาจีแบบไม่รู้ตัว อย่างน้อยตอนนั้นก็ยังไม่มีที่ว่างสำหรับเราอยู่แล้ว ทุกช่องให้บริการเต็มหมด โอ...คุนน้องยังไม่เสร็จ ลากันนานมาก หันไปหาเท๊ม แล้วขอจีอีกที ลุ้นเกือบตาย สต๊าฟจะมาลากกรูออกไปไหม

ไม่คิดเลยจริงๆนะว่าจะได้จีอีกครั้ง ไม่สิ...คือมันต้องคิดต้องหวังอยู่แล้วแหละ แต่ก็พยายามทำใจเผื่อไว้ด้วย คือแบบจีเซ็นบนโปสเตอร์ ไม่ได้มองเลย ตอนมันเซ็นอยู่ ก็ยื่นของไปบนโต๊ะ แบบว่ามันก็ผงกหัวหงึกหงัก พอมันเซ็นโปสเตอร์เสร็จก็เลยแบบขอบัตรคอนด้วยได้ป่าว มันก็เงยหน้าขึ้นมางงๆ ฮือ....แย่ๆๆๆๆ คือหน้าแอ๊บๆของมัน >.< แบบจะให้มันมาดูคอนตัวเองหรอ ... 555 ไม่ใช่แระ ก็บอกว่าเซ็นๆ จียงคนฉลาด ก็เซ็นให้ แล้วก็พูดอะไรไม่รู้ไม่เป็นภาษาออกไปว่าเจอกันในคอนเสิร์ตนะ รู้เรื่องป่าวไม่รู้ แต่ก็ได้รอยยิ้มกลับมา ... ยิ้มการค้าของมันนั่นแหละ แค่นั้นก็ดีมากแล้ว

ลงมาจากเวทีแล้วก็รู้สึกยังสั่นอยู่ แบบถือโปสเตอร์ในมือ รู้สึกไม่มั่นคงเอามากๆ 555 ก็ยังรู้สึกว่าขาดอะไรไป...อ้าว...แย่ละ...ลืมขอจับมือ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก โกรธคนอื่นมากเกิน จนลืมภารกิจสำคัญเลย ! 

แทบกรี๊ดทันทีที่เห็นเครื่องหมายตกใจ ! (อุตส่าห์แถมให้น่ะ ใจดีเหมือนกันนะเรา 555)

บัตรคอนแบบประหยัดต้นทุน ให้ศิลปินเซ็นยืนยันว่าใช้การได้จริงแน่ 55555 

จากนั้นก็ติดต่อกับคุณพี่ ปรากฏว่าเอารถออกทางนั้นไม่ได้ ต้องวนกันไปมาอยู่หลายรอบ จนเข้าปล่อยให้ออก ก็เจอกับรถตู้ติดอยู่ข้างหน้า (เอ๊ะ...สถานการณ์คุ้นๆ) แต่ก็พอรู้มาว่ามันจะเข้าโรงแรมกัน แต่มันมีรถตำรวจเว่ย นำเลี้ยวขวาได้ ไอรถเราติดไฟแดงอยู่ ... หลุดมาได้ ก็เจอติดตรงทางเข้าอีก อันนี้คุนปิ๊กบ่ได้คิดเองเด้อ แต่คุนพี่สั่ง ลงเลยๆๆๆๆ  เอิ่ม...กลางถนน ... กรูจะตายไหม แต่ก็เชื่อมัน 555 ตามเข้าไปในโรงแรม ทันได้เห็นตอนมันขึ้นบันไดเลื่อนไป ... แล้วก็เข้าลิฟท์ไป

คิดว่าน้องๆคงไปอาบน้ำกันแน่ๆ หายไปนานอยู่ กว่าจะลงมากินข้าวกัน (ดีนะจองโต๊ะไว้เนี่ย) แต่ชอตหลังงานนี่ไม่ได้ถ่ายไว้เลย แบบเหนื่อยจนเกินจะคว้ากล้องออกมาแล้ว รอจนถึงเวลาจองก็ยังไม่มาซักทีเลยเข้าไปนั่งรอกับพี่ในร้านก่อน ... ที่ก็อย่างดี อยู่ในมุมมืด แล้วกำลังจะเดินออกไปหาโม โมก็โทรเข้ามาพอดี ... เห็นหมวกยองเบมาแต่ไกล ... เลยถอยกลับมาตั้งหลักรอในร้าน ก็ได้เห็นตอนทักทายกันกับที่ร้าน ... แล้วมันก็ต้องเดินผ่านแฟนคลับทั้งหลายไปยังห้องส่วนตัว เห็นอิจีเขินด้วย เอามือปิดหน้า แต่ยองเบงานนี้ แอบรักน้องขึ้น ... หันมายิ้มให้แฟนคลับ จริงใจๆ ผ่านๆ   

ก็นั่งกินรอจนมันกินกันเสร็จ ก็ไปยืนรอตรงที่เดิม ... มีน้องได้ถ่ายรูปกับลายเซ็นด้วย แล้วพอออกจากร้านปั๊บ อิจีก็เปลี่ยนสีหน้าได้ทันตาเห็น ... กลับไปไร้อารมณ์เหมือนเคย จบข่าว

แต่วันนี้กลับมาคุยกับเพื่อนคนนึงแล้ว มันเล่าให้ฟังว่า เคยมีนักข่าวถามจีว่า คุณเป็นคนประเภทนี้ใช่เปล่า (ประเภท Cold Outside But Warm Inside) มันก็บอกว่าใช่ บอกว่าคนที่สนิทกัน หรือแฟนเพลงมันน่าจะเข้าใจ 

ฟังแล้วก็ยิ่งชอบมันมากขึ้นเลย คือแบบชอบที่มันตอบอ่ะ จริงๆนะบางทีที่เราชอบจีก็เพราะมันเป็นแบบนี้ เพื่อนมันบอกอีกว่าทำแบบนี้ แฟนเพลงก็ได้เท่ากันหมดไง (คือไม่มีใครได้เลย 555) ไม่เกิดปัญหาน้อยใจว่าคนนู้นได้ แล้วคนนี้ไม่ได้  ...

สุดท้ายก็ยังคงยืนยันว่า

....

"ควอนจียง คือ ความสุข"

>//<

ปล. บัตรนั่งขายหมดแล้ว บัตรยืนก็อย่าชะล่าใจกันเด้อ ไม่ว่าจะคุยกับใครก็พูดเหมือนกันหมดว่า "ไม่คิดว่าจะมีคนชอบบิคแบงขนาดนี้เลย" ดีใจกับน้องด้วยจริงๆ ^_______^ วันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าคนมันเยอะมากขนาดไหน ... ฉะนั้นวันคอนเตรียมตัวตายได้เลยคุนปิ๊ก 5555

ขอลงรูปเซ็ตนี้ ชอบท่าไหว้อิจีงัย ... เอามือไปจิ้มจมูก น่ารัก >.<

credit : pingbook

นอกเรื่อง 

• ไม่คิดว่าตัวเองจะ   ขนาดนี้ 5555 ความจริงเรามันก็ไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่าคนอื่นเท่าไหร่หรอกนะ ไม่ได้เจ๋ง ไม่ได้เก่ง แค่พยาย๊ามขวนขวาย เรียกว่าด้านได้ อายอดเข้าว่า ก็ขอขอบคุณทุกสายที่ให้ความไว้วางใจ แล้วก็ขอโทษจริงๆ สำหรับบางคนที่อาจจะไม่ได้รับ หรือบ่ได้โทรกลับเด้อ (ค่าโทรเดือนนี้บานตะไทชัวร์ป๊าบ)
• ขอโทษถ้าทำให้บางคนรู้สึกแย่กับพฤติกรรมของเรา ... จำเอาไว้เถิดว่า ไอคุนปิ๊กมันเห็น 'ผู้ชาย' สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด 55555
• ขอบคุณสำหรับคนที่พยายามแบ่งปันข่าวสาร ช่วยเหลือ แล้วก็มิตรภาพดีๆ ระหว่างทางในวันนี้
• เจ๊เป้ พี่นัญ พี่ตาล ก็ต้องขอบคุณมากที่พยายามหาทางให้ปิ๊กเข้าจนได้ (อ่อ...พี่นัญ ปิ๊กว่าพี่นัญคงสงสัยในความเซื่องซึมปิ๊กได้หลายครั้งหลายครา คือปิ๊กไม่ได้เป็นอะไรนะ คือกำลังตกอยู่ในภวังค์ โปรดเข้าใจ 5555)
• โม คุยกันแล้วนะ ไม่พูดในนี้แล้วกันเน้อ รักแกมากนะเว่ย
• ไอซ์ คิดว่าแกไม่เข้ามาอ่านแน่ๆ แต่ก็อยากเขียนไว้จะได้นึกถึง ได้คุยกับแกแล้วรู้สึกดีจัง ขอบคุณที่เข้าใจเรา ขอบคุณที่เข้าใจกัน