Meeting You is Such a Miracle

'คุย' 

ช่วงนี้ชีวิตเงียบๆเหงาๆน่าดู ปิดเทอมแล้วก็ต้องไปฝึกงาน ไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่ิจริงๆสิเนี่ยเรา อีกแค่ 13 วันเองนะ บิคแบงก็จะมาแล้ว ยังไม่รู้สึกตื่นเต้น มีบางทีเวลาที่ฟังเพลง ก็จะอาการกำเริบนิดโหน่ย 55 แต่มันก็จะหายไป ยิ่งไปฝึกงาน กลับบ้านเย็น บวกกับมีหนังสือให้อ่านมากมาย เลยไม่ได้เล่นเนต ไม่ได้โหลดคลิป แปลกดีที่มันไม่ทุรนทุรายเหมือนเมื่อก่อน จะว่าดีไหม มันก็ดีนะ ไม่เหนื่อย ไม่หมกมุ่น แต่มันก็รู้สึกชีวิตว่างเปล่า เวลาที่บ้า มันมีความสุข แต่ก็ทรมาน ไม่รู้ว่าแบบไหนมันดีกว่ากันแฮะ พี่สาวคนนึงบอกว่าเดี๋ยวองค์มันก็ลงเองแหละน้องปิ๊กพอได้ไปดูคอนเสิร์ต 5555 ขอให้มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เพี้ยง!

ในโลกนี้ก็ยังมีคนที่ไม่เข้าใจเราและก็ยังมีคนอีกหลายประเภทที่เราไม่เข้าใจเขา ... การเป็นแฟนคลับ ชอบศิลปิน ติดตามผลงาน บ้าบอ องค์ลง จิตตก ทุรนทุราย ฯลฯ ก็ยังมีคนอีกมากมายที่ไม่เข้าใจชีวิตในแบบเราๆจริงๆ บางคนจะคิดว่าอ่อ...พวกบ้าดารา แบบขอให้เป็นดาราเถอะ เอาหมด (แต่มันก็มีคนแบบนี้อีกแหละ) บางคนก็จะคิดว่าไร้สาระ (อันนี้มีีคนคิดเยอะ) เพื่อนบางคนจะแบบว่า "แกไปรออะไรมากมาย มันคุ้มหรอ ได้แค่นี้อ่ะนะ" , บางคนก็เห็นลายเซ็นเป็นแค่เศษกระดาษหนึ่งใบ จริงอยู่ที่สุดท้ายแล้วมันก็เป็นแค่นั้น แต่สิ่งที่เรานึกถึงทุึกครั้งที่เห็น มันคือช่วงเวลาที่เราได้มันมาตังหาก ยังมีอื่นๆอีกมากมายที่คุนปิ๊กประสบพบเจอมา สุดท้ายก็ได้แต่ยิ้มและบอกกับตัวเองว่าอย่าเอาความคิดของตัวเองตัดสินคนๆหนึ่งว่าที่เขาทำแบบนี้มันดีไม่ดียังไงเลย (บอกตัวเองสำหรับคนอีกหลายประเภทที่เรายังไม่ได้เข้าใจเขาอย่างแท้จริงด้วย)

วันเสาร์ไปดู Always 2 มา ไปคนเดียวด้วย เดี๋ยวนี้ดูหนังคนเดียวจนชิน ไม่ใช่ว่าหลงใหลกับการดูหนังคนเดียว หรือว่าอยากแนวดูหนังคนเดียวแล้วมันดูเท่ดี แต่ถ้าต้องไขว่ขว้าหาเพื่อนไปดู แล้วมันไม่ได้ชอบเหมือนกับที่เราชอบ โดนมันบ่น หรือเราต้องกังวลว่ามันจะสนุกไหม ก็สู้ไปดูคนเดียว สบายใจกว่า ...

เราชอบ Always ภาคนี้ มากกว่าภาคแรกแฮะ ยังอุ่นส้มเหมือนเคย แต่แบบว่าภาคแรกมันนิ่งๆเรียบๆกว่า ภาคนี้มันกินใจ น้ำตาไหลพรากๆ

อ๋อ...เดือนนี้มีหนังรอจ่อคิวให้ดูอีก 2 เรื่อง คือ Happiness กับ Tokyo Tower

ว่าแล้วการมีเพื่อนที่ชอบอะไรเหมือนๆกัน คิดอะไรเหมือนๆกัน มันก็สำคัญนะ คือจะให้ชอบเหมือนกันหมดก็คงไม่ได้ แต่อย่างน้อยโดยรวมแล้วก็ต้องคิดอะไรคล้ายๆกัน ไ่่ม่งั้นคงได้ตีกันตาย คุยไปแล้วก็ขัดกันเองเปล่าๆ ว่าแต่ตอนนี้เรามีเพื่อนแบบนี้กี่คนกัน ?

เรื่องบิคแบงเนี่ย...ยังไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรตามมาอีก แ่ต่ถ้ามีเหตุให้ลืมผู้ใด แจ้งข่าวสารไม่ละเอียด ก็ขออภัยไว้ก่อนเลยแล้วกันเน้อ เพราะตอนนี้คุนปิ๊กก็ยังจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้ 55555

ข้อคิดจากชิงชิง : ในบางครั้ง เราควรกล้าที่จะยอมให้คนอื่นเกลียด ดีกว่าทำให้ตัวเองต้องทุกข์ใจจากผลกระทบที่ตามมาจากความไม่กล้านั้น << จิ๊กมาจากพี่แช เข้าตัวๆ :D

คุยเยอะเกิ๊น...ขี้บ่นจริ๊งๆคุนปิ๊ก พอดีว่าปีที่แล้วได้ดูซีรีย์เยอะแยะมาก เลยตั้งใจว่าจะทำนานแล้วไอซีรีย์เรื่องโปรดเนี่ย ตอนแรกกะเอาสิบเรื่อง แต่เฮ้ย..ไม่ไหวนะ เรียงไม่ถูก เลยเลือกเอาเรื่องที่ประทับใจสุดจาก 3 เกาะแล้วกัน :D

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ทำให้หวนกลับมาดูซีรีย์ไต้หวันอีกครั้ง หลังจากเริ่มเอียนเกาหลีไปชั่วขณะ ... แม้ว่าเนื้อหาก็ยังจะออกแนวติงต๊อง แต่เราก็สามารถดูจนจบได้ (อยากรู้อย่างหนึ่งว่าคนไต้หวันไม่มีเป็นนักประพันธ์กันหรือ ถึงเอาการ์ตูนญี่ปุ่นมาทำหมดอ่ะ) ชอบพระเอกที่แบบดูไม่ใส่ใจใยดี แต่แอบช่วยเหลืองี้แหละ อิอิ น่าร้ากกก แต่นางเอกก็ประสาทเกิน คิดได้ทุกเรื่อง ตอนนี้ที่ไทวานกำลังฉายภาคสองอยู่ ซึ่งน่าดูอย่างยิ่ง เพราะเลิฟซีนเย๊อะเยอะ >//<

Favourite Korea Series - Coffee Prince

อันนี้นี่แบบว่าสุดยอดของสุดยอดแล้ว ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชอบมาตั้งแต่ยังไม่ได้ดูเต็มๆ 555 แบบตามอ่านที่เค้าแปลแล้วอาศัยยูทูปเอา ที่สำคัญพระเอก-นางเอก เป็นคู่ที่เราโอเคสุดๆ ดูแล้วสามารถเรียกรอยยิ้มได้ตลอดเวลา ตอนดูเรื่องนี้จบมันแบบว่าอิ่มมาก จนไม่อยากดูเรื่องอื่นเลย

 

Favourite Japan Series - 1 Litre Of Tears

อยากบอกว่ายังมีเรื่องไหนที่ทำให้ร้องไห้ได้เท่ากับเรื่องนี้อีกไหม ... เรื่องนี้รู้สึกจะสร้างมาจากชีวิตจริงของเด็กผู้หญิงที่เป็นโรค Spinocerebellar Atrophy  (ถ้าไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร ก็โปรดหาเรื่องนี้มาดู เพราะเราก็เพิ่งรู้ว่ามีโรคนี้ด้วยก็ตอนดูเรื่องนี้แหละ) ดูแล้วมันเศร้าก็จริง แต่มันซึ้ง แบบว่าความรักของพ่อแม่ ความรักของพี่น้อง ความรักของเพื่อน ความรักของคนรัก มีครบหมดเลย  ดูจบแล้วจะรักชีวิตตัวเองมาก