เมื่อได้เวลานั่งรถไฟไปตู้เย็น
posted on 28 Mar 2008 22:33 by uenoอีก 2 วันก็จะได้เป็นไทจากการทำรายงานแล้ว เย้! แฮปปี้มีความสุข มันคงจริงอย่างที่ใครหลายคนว่า การเรียนมันดีตรงที่มีกำหนดสิ้นสุด แต่การทำงานพอจบงานนึงมันก็มีงานต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ... (ถ้ามันมีสิ้นสุด นั่นคงหมายความว่าคุณถูกไล่ออกแล้ว ฮ่าฮ่า) เมื่อวานอดใจไม่ไหว...พอออกจากมหาลัยก็เลยแว้บไปงานหนังสือฯ แว้บจริงๆนั่นแหละ เพราะไปซื้อมาเล่มเดียวเลย "นั่งรถไฟไปตู้เย็น" ผลงานล่าสุดของนิ้วกลม โรคจิต...กลัวหมด ... อดอ่าน นั่นเอง :D รู้จักนิ้วกลมมาปีกว่าแล้ว บอกได้เลยว่าเขาเปลี่ยนความคิด เปลี่ยนชีวิตเราไปเยอะมาก ตัวหนังสือของเขามีอิทธิพลต่อเรามากมายจริงๆ เขาทำให้เราใส่ใจกับสิ่งต่างๆรอบตัวมากขึ้น ทำให้เราใจเย็นขึ้น ปล่อยว่างมากขึ้น และมองโลกในแง่ดีขึ้นเยอะ เรียกว่าตกหลุมรักตัวหนังสือตั้งแต่ยังไม่ได้เจอหน้าค่าตา ^^
ก่อนหน้านี้ได้อ่านผลงาน "โลกจิต" ของแทนไท ... จริงๆแล้วนอกจากนิ้วกลม เราแทบไม่ได้ตามอ่านผลงานเขียนของใครอย่างจริงจัง เพราะอ่านแล้วก็ยังไม่มีคนไหนที่ทำให้เรารู้สึกประทับใจได้เท่านิ้วกลมอีกแล้ว (อ้อ...มีวานวาน แต่เขาทั้งเขียนทั้งวาดนิ) กลับมาที่ "โลกจิต" สนุกดี ชอบมากเลย พอดีโมบอกมาว่าเล่มนี้มีนิ้วกลมเขียนคำนิยมให้ด้วยเลยสนใจ 55 (เห็นไหมว่านิ้วกลมมีอิทธิพลจริงๆ) "โลกจิต" ก็เป็นเรื่องราวเชิงชีววิทยาที่อยู่ใกล้ๆตัวเรานี่แหละ เอาวิทยาศาสตร์มาทำให้คนอ่านสนุกได้ เพราะเรามันคนเกลียดวิทย์อยู่แล้ว ยังติดใจอ่านจนจบได้ เก่งๆ ชอบผลงานของแทนไทซะแล้ว
____________________________
จากหนังสือ "นั่งรถไฟไปตู้เย็น" มีหลายตอนที่แอบเก็บเอามาคิดอีกแล้ว แต่ชอบอันนี้ "เพื่อนร่วมทาง"
...บางครั้งเราก็เลือกเพื่อนร่วมทางไม่ได้ อาจต้องลองเดินทางร่วมกันดูก่อน หากทั้งสองรู้สึกดีก็เดินทางกันต่อไป หากมีใครไม่สบายใจ สุดท้ายก็แค่แยกทาง ไม่ต้องเสียดายเพื่อนร่วมทางที่ไปกันไม่ได้มากมายนัก คนเราจะมีเวลาเดินทางสักกี่มากน้อย เราควรเดินทางด้วยความสุขและหัวใจที่เป็นอิสระ มากกว่าจะต้องมานั่งพยายามปรับตัวปรับใจให้เข้ากับคนที่ไปกันไม่ได้...
อ่านดูแล้วก็เหมือนจะเออออ ผงกหัวหงึกหงัก
อ่านดูแล้วเหมือนทำง่าย แต่ความจริงเราว่ามันยากไม่ใช่น้อยเลยล่ะ
เป็นเรื่องที่น่าคิดมากๆเลยนะ เพราะบางครั้งบางสถานการณ์ก็ทำให้เราต้องรู้จักอดทนและปรับตัวให้เข้ากับคนๆนั้นใช่ไหม บางทีมันก็อาจหลีกเลี่ยงไม่ได้นะแบบนี้ เราคนนึงล่ะที่มักจะไม่แสดงออกความรู้สึกของตัวเองออกมาแบบร้อยเปอเซนต์ แต่มันก็ไม่ใช่ทุกเรื่องนะที่ไม่ได้เป็นตัวของตัวเองแล้วรู้สึกอึดอัด บางครั้งการที่เรายอมฝ่ายตรงข้าม นั่นก็เพราะว่าถ้าเราทำแล้วอีกฝ่ายมีความสุข เราก็มีความสุขไปด้วย นั่นมันพอแล้วสำหรับเรา แต่กับบางครั้ง บางคนที่เหมือนจะไปกันไม่ได้ แต่ด้วยสภาพทางสังคมที่มันบีบให้เราต้องทน เราจะจัดการยังไงกับความรู้สึกตัวเองดีล่ะแบบนี้
เขาว่ากันว่าคนเรายิ่งคบกันไปนานๆ ต่างฝ่ายก็จะยิ่งแสดงด้านร้ายของตัวเองมากขึ้นๆ มันเป็นทฤษฎีที่โคตรจะจริงเลย
....
กลับไปนึกถึงเจ้าชายน้อยกับสุนัขจิ้งจอก :
"หากเปรียบดอกไม้เหมือนคนที่เราผูกสัมพันธ์ด้วย เราควรจะทำยังไงกับดอกไม้ที่อยู่ในมือทั้งหมด ดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอม เราควรเก็บไว้และถนุถนอมมันมากๆ ส่วนดอกไม้ที่มีหนามทิ่มแทงเรา เราควรทิ้งมันไปเลยเหรอ? (ฟังดูเหมือนคนขี้เสียดายของไหม 55)"
ในจำนวนคนหลายพันล้านบนโลก มีซักกี่คนที่เราเห็นเขาเป็นคนสำคัญ และมันยิ่งน้อยกว่านั้นที่จะมีใครเห็นเราเป็นคนสำคัญ...
____________________________
ป.ล. เฮ้อ...ช่วงนี้เขียนอะไรดูไร้แก่นสาร คิดอะไรได้ ก็เขียนออกมา ไม่มีการเรียบเรียง ... หรือความจริงมันก็ไม่มีแก่นไม่มีสารมาแต่แรกอยู่แล้ว 55555
ป.ล.2 ช่วงนี้ถ้าไม่ได้ไปทักทายใครในบลอคก็ขออภัยด้วยเน้อ ... หลังจากอาทิตย์นี้คงมีเวลาตะลอนทัวร์มากขึ้นนะ (หวังว่า 
)
ทด : ค้นพบว่ารู้สึกสุขใจเวลามีคนคอมเม้นต์ยาวๆ มากกว่ามีคนคอมเม้นต์เยอะๆ :D
ของ เรียวตะ ก็ดี
#1 By nobitaキネマ on 2008-03-28 23:09