Meeting You is Such a Miracle

ชี้แจง :

1. เอนทรี่นี้เป็นอะไรที่ยาวมากๆ อ่านแล้วระวังตาแฉะ 55  

2. เตรียมกระโถนไว้ดีๆ บางทีอาจจะมีสำนวนเน่าๆ

โผล่ออกมาจากผู้เขียนโดยผู้เขียนเองก็ไม่รู้ตัว

3. จะไม่ใส่ CREDIT ที่รูปนะ ถ้าใครจะเอาไป แค่บอกว่าเอามาจากที่ไหนก็พอเน้อ

4. ย่อรูปเล็กไปหน่อย ขออภัย กลัวเวลาโหลดมันนานอ่ะ (-/\-)

Thank You For Coming in Thailand Again !!

หลังจากกลับมาจากสนามบิน ก็นั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมอยู่นาน ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีแฮะ มันยังเหมือนละเมอ ล่องๆลอยๆ 555 เอาเป็นว่าจะพยายามเขียนไปตามความรู้สึกที่นึกได้ก็แล้วกัน ... ขอบ่นก่อนว่าตรูโคตรเหนื่อย !!!! เหนื่อยมากๆๆๆๆจริงๆๆๆ ล้าไปหมดทั้งตัว ง่วงนอนด้วย แต่ว่าก็ต้องมาเขียนก่อนที่จะลืมไปหมด… (พูดเหมือนว่าความรู้สึกแบบนี้จะลืมกันได้ง่ายๆเนอะ)

ก่อนอื่นขอย้อนไปตั้งแต่วันที่รู้ว่าเจย์จะมาเลยแล้วกันนะ มันยังเหมือนความฝันอยู่เลยที่มันจะมาเมืองไทยอีกครั้ง เพราะเลิกคิดไปนานแล้วว่าเจย์จะกลับมาอีก มันเป็นความรู้สึกที่ตื้นตันดีแท้ นี่เราจะได้เจอมันอีกแล้วใช่มั๊ย …

หลังจากนั้นก็มีประกาศออกมาว่าจะมีมีตแอนด์กรี๊ด ก็เวิ่นเว้อกันไป เครียดมากจริงๆนะ 55 ตอนแรกที่รู้ว่าไม่ได้ของโรสฯ ผิดหวัง…เสียใจมาก แต่ในที่สุดแล้วด้วยความพยายาม มุมานะ อุตสาหะ ก็ทำให้เราไปได้ของสยามเซ็นในที่สุด

และแล้วการรอคอยก็สิ้นสุดลง …

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551

คุณปิ๊กออกเดินทางไปสนามบินสุวรรณภูมิ เวลา 7.30 น. (ละเอียดไปมั๊ยเมิง -*-) ไปถึงก็กินข้าวก่อน (มหัศจรรย์มาก กินข้าวลงได้งัยเนี่ย ทุกทีไม่เคยกินนะ 55) แล้วก็รอ นั่งรอชิวมาก (ทำไมวันนี้ไม่ค่อย alert หว่า?) จนใกล้ๆเวลาเครื่องลง ก็เดินลงไปรอข้างล่าง คนแอบน้อย (เมื่อเทียบกับเกาหลี ณ ปัจจุบันนี้) พี่ๆที่อยู่ข้างในก็โทรรายงานตลอด ตอนแรกบอกมาก่อนว่าใส่เสื้อสีดำมีฮู้ด (อ๊าก…ไม่อยากจะจินตนาการ) ตื่นเต้นโคตรๆ และแล้วเจย์ก็เดินออกมา … ไม่รู้จะบรรยายงัยดีแฮะ ดีใจมากเลยนะ ดีใจจริงๆที่ได้เจอมันอีกครั้ง เจย์ออกมาก็ถ่ายรูปกับทีมงานของโรสฯ แจ่มสุดๆ แต่เนื่องด้วยเดินช้าไปหน่อย เลยได้แต่เดินตามตูดมัน 55 จนออกมาที่รถ โอย..ได้ไปยืนตรงประตูรถพอดี เจย์นั่งรออยู่ในรถนานพอสมควร รอรีเวอร์ นึกได้ว่าทำป้ายไฟมา เลยถอดยางอายทิ้ง ใส่ความหน้าด้านเข้าไป เอาป้ายไฟออกมาถือ ไม่รู้คิดเข้าข้างตัวเองไปป่าวนะ แต่เห็นมันมอง โบกมือให้ T^T ประมาณ 2-3 ที ดีใจมากๆ ดีเนอะที่คราวนี้ไม่ได้นั่งรถตู้ ก็เลยมองเห็นมันได้ตลอดเวลาที่มันอยู่บนรถ ก็ยืนจ้องกัน...ถ้าเจย์พรุนได้คงพรุนไปแล้ว 55 หลังจากรถเจย์ออกไป เราก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์ .... ได้เจอกันแล้วจริงๆ เนอะ เจี๋ยหลุน แต่ว่าภารกิจของเราไม่ได้หมดลงแต่เพียงเท่านี้

ใช่แล้ว…เจย์มีงานแถลงข่าวเฉพาะสื่อมวลชนต่อที่พารากอนนั่นเอง แต่คิดว่าเข้าโรงแรมไปก่อนแหละนะ เราก็ไปรอ…ข้าวไม่กินแล้ว อิ่มทิพย์ 555 แล้วก็รีบเข้าไปจับจองที่นั่งในโรงหนัง ด้วยความที่สื่อ(หรือแฟนคลับก็ไม่รู้)ที่เยอะเป็นพิเศษ เลยมีการเปลี่ยนที่นั่งกันไปกันมา สุดท้ายทำให้เราได้ไปนั่งหน้าสุด เกือบตรงหน้าเจย์พอดีเป๊ะ … เวลาในการให้สัมภาษณ์มันช่างยาวนาน คุ้มกับที่รอมันมานานเหลือเกิน ระหว่างสัมภาษณ์ก็จ้องไม่หยุดเลยแหละ โอกาสดีๆแบบนี้ใช่ว่าจะมาถึงเราได้บ่อยๆ ต้องเก็บเกี่ยวไว้ให้มากที่สุด (ขนาดตอนเค้าเปิดตัวอย่างหนังให้ดู แล้วปิดไฟทั้งโรง อิคุนปิ๊กยังอุตส่าห์พยายามจ้องหน้ามันในความมืดเลย 55)

เอาคลิปที่ถ่ายมาดูแล้ว ไม่ได้เรื่องอะไรเลย เอาเป็นว่าคงต้องรอบทสัมภาษณ์จากสื่อจริงๆแล้วกัน รู้แต่ว่าเจย์ยังคงไอ ก็ก่อนมารู้ข่าวว่าหลอดลมอักเสบ (แหม่..อยากป่วยเหมือนกันก็ไม่บอก 55) แต่ก็อารมณ์ดีพอสมควรนะ มีโชว์ลีลาการเล่นบาสให้ดู ให้กรี๊ดกันไป (อ๊ะ…กรี๊ดไม่ได้ๆๆ ลืมๆๆ ^^)

พักดูรูปกันก่อง...

ดูท่ามันยกมือ แอ๊บมากๆ

 

จบงาน press รวม มีแยกเป็นห้องเล็กๆอีกให้สัมภาษณ์กัน แต่ให้เวลารอบละ 15 นาทีเท่านั้น ไอห้องที่แล้วว่าใกล้แล้ว ห้องนี้ใกล้กว่า เสียดาย อดถาม (เหมือนจะกล้าถามเนอะ) รู้แต่ว่ามีคนถามว่าสเปคเจย์เป็นไง มันบอกเหมือนแม่มัน แล้วรีเวอร์ก็เลยบอกว่าสเปคมันเหมือนคุณยายอ๊าย…คนอะไรน่ารักจริงๆ (โหมดหลงรีเวอร์ชั่วขณะ)

ห้องนี้มืดมาก ถ่ายออกมาไม่เวิร์คเลย

ออ…ก่อนหน้านั้นทีมงานแจ้งว่าจากที่จะให้แบ่งเป็น 4 รอบ เจย์ขอมาว่าเหลือ 3 รอบได้มั๊ย เพราะเค้าเหนื่อย งือ…สงสารมันอ่ะ บินตลอดเลยช่วงนี้

พอจบงาน press ก็รีบมาลงทะเบียน Meet & Greet ที่สยามดิสฯ เค้าก็มีคอกให้เข้าไปนั่ง ดีจังมีเก้าอี้ด้วย = = เพราะตรูปวดระบมข้อเท้าไปหมดแล้ว ตรงนี้เริ่มจำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว แรงเริ่มหมด รู้แต่ว่ามีคำถามนึงที่ได๋ถามออกมา ถูกใจเรามาก เพราะอยากถามมันเหมือนกัน 55 ได๋ถามว่า “ไม่ได้มาเมืองไทยนาน คิดถึงแฟนชาวไทยบ้างมั๊ย” เอ้อ…แล้วเจย์ตอบว่าอะไรฟระ -*- จำไม่ได้ แล้วได๋จะให้พูดว่า คิดถึง (เป็นภาษาไทย) มานก็ดั๊นทำรู้ดี พูดว่าผมรักคุณ คำนี้ตรูเบื่อแล้วว้อย

แล้วตอนที่สอนมันพูดว่า “ผมชอบสาวไทยมากที่สุดครับ” โคตรฮา สงสัยยาวเกิน อิเจี๋ยจำไม่ได้ มีการบอกรีเวอร์ให้พูดพร้อมกัน แอบร้ายนะเนี่ย ตัวเองเลยพูดแบบดำน้ำเฉยเลย 555

ส่วนตอนที่มันเดินไปเล่นบาส เราก็ไม่เห็นอะไรเลย ตอนที่เค้าให้ถ่ายรูปรวม มีคนบอกว่าคุณปิ๊กทำหน้าเบื่อโลกมาก 555 ไม่นะ คืออารมณ์ตอนนั้นมันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันแฮะว่าเป็นอะไร (สงสัยจ้องแต่จะจับมือ กร๊าก ^o^) ขนาดว่าถ่ายรูปได้อยู่เป็นคนที่ 2 ถัดจากมันเลยนะ (เหตุการณ์คล้ายกับเมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้วชะมัด) แต่ที่ดีใจกว่าการได้ถ่ายรูปก็คือในที่สุดก็ได้จับมือกับมัน แม้จะเป็นช่วงเวลาแค่เสี้ยววินาทีก็ตาม (ตอนสนามบินยังมะกล้า … ไม่ได้เจอนาน ยังทำตัวไม่ถูก 55 เออ...แต่คราวนี้รู้สึกไปตามแบบเกรงใจ๊เกรงใจมันมากขึ้นยังไงก็ไม่รู้)  พอถ่ายรูปเสร็จก็รีบมารอหลังเวที … อยากให้ของมันยังไม่ได้ให้เลย แต่ว่าก็ได้แต่มองมันขึ้นรถจากไป … ฮืออออ

แต่…ยัง…ยังไม่จบ

โมเม้นต์สำคัญมันอยู่ที่ตรงนี้ คืออารมณ์ตอนนั้นมันเตลิดไปไกลแล้ว มันพีคมาก หยุดตัวเองไม่ได้ 555 คือพอรถมันเลี้ยวไป เลยลองเดินตามไป เฮ้ย…รถมันติดอยู่ยังออกไปถนนใหญ่ไม่ได้ ณ วินาทีนั้น สถานที่นั้น เดินไปตรงรถคันที่เจย์นั่งอยู่ ก็มองๆนะ แต่ก็ไม่ได้เรียก ไม่ได้โบกมือให้ เพราะยืนอยู่บนฟุตบาท แอบกลัวทีมงานลงมาว่าด้วย แต่ทันใดนั้นเจย์มันหันมาเห็น มันเลยโบกมือให้ …… จนรถเคลื่อนตัวออกไป ความรู้สึกตอนนั้นมันพูดไม่ถูกจริงๆ เจี๋ยมันจะรู้มั๊ยว่าแค่สิ่งเล็กๆน้อยๆที่มันทำ กลับกลายเป็นความทรงจำที่ยิ่งใหญ่กับเรามากมายขนาดนี้ 

(ว่าแต่ไม่รู้ว่าวันนี้มันจะจำเราได้มั๊ยนะ อุตส่าห์เอาหน้าไปให้มันเห็นทั้งวัน 555)

จากนั้นก็เลยนั่ง Taxi ตามต่อ แต่อิมือถือบ้า แบตหมด เซ็งมาก เลยไม่กล้าตามไปไกล ตัดสินใจกลับไปหาเจ๊เป้ แล้วก็ไปรอที่ดุสิตฯ จนรู้ว่ามันไปกินข้าวที่บ้านกลางน้ำ พระราม 3 รู้ตอนมันไปกินชั่วโมงนึงได้แล้ว แต่ตรูไม่ชอบอยู่เฉยนิ เลยตามไป เกือบถึงร้าน แต่หาไม่เจอ ก็มีคนโทรมาว่ามันกำลังจะออกมาแล้ว เลยกลับมารอที่โรงแรมต่อ หูย..คนเต็มเลยนะ แฟนเจย์ทั้งนั้น 555 (มีจริงๆถึงครึ่งป่าวก็ไม่รู้)

รอจนสี่ทุ่มกว่าๆ ก็ตัดสินใจกลับบ้านดีกว่า ไม่อยากให้เวลาแห่งการรอคอยมันมาบั่นทอนความสุขที่มีอยู่ แต่กลับมาถึงบ้านทีบ่นๆว่าง่วงแทบตาย ก็ยังหลับๆตื่นๆ จนมีคนโทรมาบอกว่าเจย์กลับมาที่โรงแรม ตอนประมาณตี 1 คุนปิ๊กจึงค่อยวางใจ…หลับไปในที่สุด …zzZZ

วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2551  

วันนี้ออกจากบ้านตอนตีห้ากว่าๆ ไปถึงโรงแรมเกือบหกโมง มีคนรออยู่ประมาณสิบกว่าคนเห็นจะได้ ตอนไปถึงเจอคุณผกก. นั่งรออยู่เลย ว่าจะเข้าไปทักดีมั๊ยนะ แต่อย่าดีกว่า 55 ก็รอๆๆ จนเห็นรีเวอร์ โอย…เท่ห์ค่อด เมื่อวานตายด้วยสายตามัน วันนี้ตายด้วยการแต่งตัว มีคนขอถ่ายรูปก็ให้ด้วย ดีจัง (ก็มันยังไม่ดังนิเนอะ) วันนี้นั่งรถคนละคันกับเจย์ รอซักพัก…เจย์ก็ลงมา มีการ์ดเล็กน้อย วันนี้ใส่เสื้อสีหวานเชียว เหมือนเสื้อหนาวสีม่วงๆรึป่าว ไม่แน่ใจ (ยังไม่ตื่นแน่เลยเรา 55) อยากให้ของมันก็ไม่ได้ให้ซักที จนมันขึ้นรถไป เลยฝากไปกับทีมงานที่นั่งรถคันเดียวกับมันนั่นแล อิอิ (เสียใจไม่ได้ให้กับมือ แต่ช่างเหอะ…มันอยู่ในรถคงได้เอามาเปิดดูบ้าง)

จากนั้นก็ตามไปสนามบิน … ไปถึงก่อนมันแป๊บเดียว แต่มันไม่ได้ลงมาเลยนะ นั่งรออยู่บนรถก่อน รอสต๊าฟเอากระเป๋าลง ที่สนามบินก็มีคนรอเยอะกว่านิดหน่อย เราก็จะเอารูปให้มันเซ็น … เจย์มันรับทั้งปากกาและรูปไปแล้ว แต่การ์ดก็ไม่รู้จะกั้นไปไหน คนแค่นี้ กั้นๆๆอยู่ได้ มันก็เซ็นไม่ได้ เห็นว่ามันพยายามจะเซ็นให้สุดฤทธิ์ จนปากกาหลุดจากมือมันอ่ะ -*- แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่เห็นว่ามันพยายามก็ดีใจมากแล้ว

แล้วมันก็เข้าไปนั่งรอด้านใน ตอนเข้าไปก็ยังอุตส่าห์โบกมือให้ = = << เป็นภาพสุดท้ายที่เห็นในวันนั้น ส่วนเราขี้เกียจรอเครื่องออกแล้ว ก็เลยกลับ … อ้อ…วันนี้พอไปถึงสนามบิน มีหมอกลงแล้วก็ฝนตกด้วย ไม่รู้เครื่องจะดีเลย์ป่าวเนอะ 

 

(วันนี้ที่ไปส่งเจย์ ไปถามพี่คนขับรถได้ความมาว่า เมื่อวานเจย์กินข้าวเสร็จแล้ว ก็ไปเลี้ยงวันเกิดเพื่อนต่อที่โรงแรมเพนนินฯ มันมีเพื่อนคนไทยด้วยหรอฟระ ... หรือว่าเป็นพี่ต๋อย << อันนี้เดาเอง 55)

 

จบแล้วสารคดีหนึ่งวันกับโจวเจี๋ยหลุน มันกลับไปแล้ว เร็วจัง ... ไม่ได้อยากให้อยู่ต่อหรอกนะ มันเหนื่อยมากจริงๆสำหรับเรา แต่ก็แบบว่า...ยังไงล่ะ เหมือนยังไม่หายคิดถึง ไม่รู้ว่าจะได้เจอมันอีกเมื่อไหร่ ?????? 

 

ป.ล. อยากได้รูปที่สนามบินทั้งขาไปและขากลับมั่กๆ ใครมีโปรดอนุเคราะห์ เพราะไม่ได้ถ่ายมาเลยอ่ะ T^T

 

 ขอโทษสำหรับพี่ๆน้องๆเพื่อนๆทุกท่านที่ไม่สามารถติดต่อกับคุณปิ๊กได้ มือถือแบตหมด จนปัญญาจริงๆ คนโทรเข้ามาทั้งวันตั้งแต่เช้า ขอโทษพี่อุ๋มและชาวรูเจย์ที่ทำให้เป็นห่วงด้วยนะคะ ตอนที่ปิ๊กหายตัวไป (-/\-)  เจี๋ยหลุน...รู้ว่ามันคงเหนื่อยแถมยังไม่สบาย ก็ยังต้องรับมือกับแฟนคลับ (แต่มันก็ไม่เคยหงุดหงิด พยายามรับของ พยายามเซ็นให้ เจี๋ยมันใจดีเสมอเลยเนอะ = =)

ขอบคุณทุกๆคนในวันนั้นที่ได้มาเกี่ยวข้องกัน ทั้งพี่ๆน้องๆเพื่อนๆ คนระหว่างทาง ทีมงาน ฯลฯ

ขอบคุณสำหรับความเป็นเด็ก(หรอ) ที่ทำให้ไม่ต้องออกค่ารถ แหะๆ ขอบคุณพี่อุ๋ม พี่แช พี่กุ้ง พี่ต่ายมากเลยนะคะ เกรงใจจัง

ขอบคุณมิตรภาพดีๆที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา

 

และสุดท้าย...ก็คงหนีไม่พ้น

ผู้ชายที่ชื่อโจวเจี๋ยหลุนคนนี้ ...  

 

ขอบคุณที่เกิดมาให้ได้รัก

และ

ขอบคุณที่กลับมาให้ได้คิดถึง

 

...................

 

อีกครั้ง