Meeting You is Such a Miracle

กว่าจะเริ่มเขียนได้...ต้องเลิก update ก่อน จริงๆว่าจะรอให้จบทริป ส่งน้องกลับก่อนแล้วค่อยเขียน แต่ว่าไปๆมาๆ หลังจากวันนี้อาจจะไม่ได้เจอน้องอีกเลยก็ได้ ...

เริ่มต้นจากวันที่ 30 พ.ย. วันที่น้องจะเดินทางมาถึงเมืองไทย ก็กว่าจะทำรายงานเสร็จก็บ่าย 2 (ความจริงยังไม่เสร็จ 55)  เครื่องลง 15.25 รถก็อย่างติด นั่งเครียดอยู่ว่าจะไปทันมั๊ย (ความจริงคือปวดฉิ๊งฉ่อง - -;) แถม taxi ขับรถอย่างช้า หงุดหงิดๆ แต่พอไปถึงแล้วปรากฏว่าเครื่องดีเลย์ไป 1 ชั่วโมงเต็มๆ มาถึงก็ทดสอบความอดทนกันเลย ก็ไม่เป็นไร รอๆ ไป (ชินแล้ว) แฟนคลับก็เยอะพอสมควรเหมือนกัน แต่ปรากฏว่าพอเครื่องลงได้แป๊บนึง ก็ได้ยินคนคุยกันว่า น้องออกไปแล้ว..ว..ว..ว ~ ~  (โปรดทำเสียง echo ตาม) เราก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่ ก็เลยลองโทรถามพี่ที่เข้าไปในเกตดู ปรากฏว่าน้องออกไปแล้วจริงๆ แบบไม่คาดคิด ก็น้องมัน V.I.P นิเนอะ ปล่อยมันไปก่อนแล้วกันวันนี้ ไอเรื่องน้องไม่ออกมาไม่เท่าไหร่ ที่น่าช้ำใจกว่านั้นก็คือ ... ปะป๊าโทรมาชวนไปกินแคนตัน (ความจริงเราชวนเองแหละ แต่กะไปกินวันอาทิตย์ จะได้อยู่ดูน้องที่ตู้ปลาตอนเย็นได้) แต่ตัวดันอยู่สุวรรณภูมิแล้ว จะกลับเข้าเมืองไปอีก ก็ขี้เกียจ ก็เลยปฏิเสธไป ... แล้วเป็นไง น้องไปกินสุกี้กัน โอ๊ย...กรูจะบร้าๆๆๆ ทั้งที่ความจริงแล้วปะป๊าของเรากับร้านอาหารร้านนี้มีความสัมพันธ์กันมาอย่างยาวนาน ถ้าจะเข้าไปเนียนนั่งกินข้างใน ย่อมทำได้อยู่แล้ว ก็เลยแอบนอยเล็กน้อย รึว่าตัวกรูนี้จะไม่มีดวงกับน้องฟระ - -?

(วันนี้ก็ยังดีที่ได้เห็นน้องผ่านเวปแคมของเวอร์จิ้น จีมันน่ารักมากมาย....ใส่หมวกคีโมด้วย ตอนอัดสปอตกับที่มีสัมภาษณ์ต่อ ได้ยินมันพูดภาษาอังกฤษ สำเนียงดีโคตร)

 << เหมือนจีตรงผ้าพันคอ 555

วันที่ 1 ธันวาคม 2550

ความจริงตอนแรกกะไปรอน้องที่โรงแรม แต่ก็เนื่องด้วยภารกิจการทำรายงานอีกนั่นแหละ จึงทำให้ไม่สามารถไปได้ ก็เลยต้องไปที่มหาลัยก่อน แล้วตอนออกมารถก็อย่างติด แต่พอไปถึงก็ยังโอเค เดิน survey 1 รอบ ก็นั่งต่อแถวกันไป ... ทีนี้คุณเจ๊เป้ก็ได้บัตร press มา มันก็ถามเอางัย ... เพราะเหมือนมันจะถ่ายรูปในงานไม่ได้ ก็เลยไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนกันแน่ เราก็เลยนั่งรอไปก่อน แต่เห็นตรงที่มีเวทีสัมภาษณ์ ก็ลังเลๆ แต่มันบอกไม่น่าออกมา (มั่วมาก) เพราะตอนหลังมันก็ออกมา เสียงกรี๊ดกระหึ่ม เริ่มนั่งไม่ติด ก็เลยตัดสินใจวิ่งไป แล้วคือว่าโชคดีมากที่วิ่งไปตอนนั้น เพราะเป็นช่วงกำลังชุลมุน ความจริงเค้าให้แต่คนที่มีบัตร photo เข้า บัตร press เข้าไม่ได้ แต่เราก็สามารถ 55 ยืนอยู่หน้าสุดข้างน้องซึงรี ก็แบบว่าโอย...ตื่นเต้น ก็เพิ่งได้เห็นน้องเองหนิหว่า แบบน้องซึงเล่นกับแฟนคลับตลอด จนลืมตอบคำถาม แต่อิจีแบบว่าตอบคำถามการค้าไปหน่อย แต่ชอบเวลามันขำซึงรี ไม่รู้มันจะขำอะไรนักหนา รักกันจริงนะคู่นี้ ที่ชอบมาก็คือเค้ามีให้เท๊มทำบีทบ๊อก สุดยอดๆๆ ร้องว่า we love Thaifan ด้วย ส่วนสัมภาษณ์อะไรอีกจำไม่ได้ เดี๋ยวต้องเปิดดูจากคลิปเอา (แต่คาดว่าเดี๋ยวพวกเวปก็น่าจะเอามาลงกัน) แต่อิจีไม่ค่อยมองแฟนคลับเท่าไหร่ จ้องแต่ล่าม เพดาน และพื้น แต่มีอยู่ชอตนึงที่อิจฉาคนนั่งตรงหน้าจีมาก คือจีชูสองนิ้วให้ถ่าย น่ารักมากๆๆๆๆๆ เห็นเวปปิงบุ๊คก็ถ่ายชอตนี้มาได้เช่นกัน แต่อยากได้ของคนที่จีมองกล้องอ่ะ 555 สัมภาษณ์กันอยู่นานพอตัว ดีที่ตัดสินใจวิ่งมา

พอสัมภาษณ์เสร็จ มันก็ลงมาเซนชื่อกันตรงบอร์ด โอย...จะตายอีกรอบ ใกล้ขึ้นกว่าเดิม เซนเสร็จมันก็เดินไปตรงหลังเวที ซึ่งก็เป็นระยะทางพอสมควร ใกล้มาก ... แต่ก็ไม่กล้าเรียก มาคราวนี้อิจีทำให้เราสงบเสงี่ยมเจียมตัวกว่าที่เคยเป็นมามากๆ แบบว่ากลัวมันเหลือเกิน กลัวมันกัด (ก็หน้ามันเล่นไร้อารมณ์ซะขนาดนั้น) แต่ก็เดินตามส่งจนมันเข้าไป ...

ทีนี้รออยู่ข้างนอกก็ชิวเกิ๊น ... เข้าไปถึงแล้วงง เข้าผิดบลอค แบบว่าก็โคตรจะหลังเลยอ่ะนะ พยายามแทรกเข้าไป แต่ก็เต็มที่แล้ว เราก็แบบแมร่ง...มันต้องไม่ใช่ว่ะ ตลกแระ ก็เลยออกมาใหม่ แล้วเข้าไปอีกบลอคนึง ทีนี้ก็ติดเวทีกันเลย (โล่งใจ...มิใช่อะไร กลัวโมมันฟาดหัวฟาดหาง สงสารๆ พามาตกระกำลำบาก คุนปิ๊กห่วงกินมากไปหน่อย -*-) ก็รอจนขาเปื่อยกันไป เจ็บขามากด้วย รองเท้ากัด T^T แต่ว่าพอน้องออกมา แบบว่าสุดยอดแล้ว เป็น 3 เพลงที่มีค่ามาก รู้สึกว่าไม่พอ ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชอบ VTR ตอนเปิดตัวมาก จีมันเท่ห์มาก เท่ห์จริงๆ ตอนตีลังกานี่แบบสุดยอดแล้ว ตอนเพลง la la la ก็แบบเมิงจะเปิดไปไหนเนี่ย ถอดออกมาเลยดีกว่า เสื้อน่ะ 55+ จบงานก็มีให้ถ่ายรูปรวมอีกที ตอนแรกเราก้นึกว่ามันจะหลอก เห็นไม่ออกมา ก็เลยกำลังจะออกไป ปรากฏออกมา โอ๊ย...วิ่งกลับมาอีกรอบ ก็ยังงงๆว่าอิจีหาย ... ออกมาอีกทีพร้อมหมวก (เดาเอาเองว่าผมเปียก กลัวไม่หล่อ)  

//งานนี้น้าบอย ตุ้ย พัดชา ก็มาด้วย เลยได้เจอหน้าญาติๆ ที่ไม่ได้เจอกันมานาน//

จบงานก็กลับบ้านกับคุณพี่สาว อุตส่าห์มาเพื่อน้องโดยเฉพาะ ขอบคุณมากมายจริงๆ (-/\-) ปรากฏว่างานมันเลิกเร็วด้วย พอขึ้นรถ พี่เลยถามว่าเอางัย ... ตามต่อมั๊ย ... ไปโรงแรมมั๊ย (ดูมันกระตือรือร้นกว่าเราอีก) เราก็แบบไม่แน่ใจเลยว่าน้องจะไปที่ไหนกันต่อ ก็กำลังจะโทรบอกป๊าแล้วว่าจะกลับ ปรากฏเห็นเด็กวิ่งๆๆมากัน เหลือบไปเห็นรถตู้ หันไปบอกพี่ว่า "ตาม" พี่ก็เชื่อฟังมากมาย ตบไฟเลี้ยว ขับตามไป แต่อิรถน้องจะขับช้าไปไหนไม่รู้ แฟนคลับแซงหมด สรุปมันก็กลับโรงแรมกันจริงๆ แต่ว่าพอถึงโรงแรมก็อดเจออยู่ดี เพราะรถลงไปส่งน้องข้างล่าง ด้วยความไวของพี่ ก็เลยขับไปส่งเราหน้าโรงแรม ก็เข้าไปได้อยู่หรอกนะ แต่ไปคนเดียว กรูจะทำอะไรได้ล่ะ ความจริงถ้าลงไปข้างล่างก็อาจได้เจอ แต่หน้าไร้อารมณ์ของอิจีมันลอยมา เลยทำให้ปอดกว่าที่เคยๆยังไงก็ไม่รู้ ... แต่ว่าวันนี้ก็อิ่มเอมพอตัว เพราะได้ดูเพลงที่ไม่คาดฝันว่าน้องจะร้อง กับเพลงที่คาดไว้ว่าน้องจะร้องชัวร์ๆและอยากดูมากๆ (ขอย้ำอีกทีว่าบนเวที จีมันเท่ห์มาก)

วันที่ 2 ธ.ค. 2550

น้องมาคราวนี้น่ะ อะไรๆก็ไม่เป็นใจเลย ... เพราะวันนี้มี present รายงาน ตอน 9 โมง แล้วคนไม่มีบัตรอย่างเราก็แบบว่าต้องรีบไปต่อแถวก่อน รายงานเสร็จก็รีบบึ่งรถไป โชคดีรถไม่ติด ก็รอกันไป...ร้อนมากมาย แต่ซักพักเค้าก็ปล่อยให้เข้าไปนั่งรอในห้าง (แอบอายอยู่เหมือนกัน กลัวเพื่อนมาเจอ 555) น้องมาไม่เลทเลย (มาก่อนด้วยป่าวฟระ?) แบบว่าก็มีสัมภาษณ์กันเล็กน้อย อิจีก็ยังคงตอบคำถามการค้าเหมือนเคย แล้วก็ HBD ล่วงหน้าให้น้องซึงรี มาคราวนี้ รู้สึกเอ็นดูน้องมากๆๆๆๆ น้องใส่ใจแฟนคลับสุดแล้ว สงสัยน้องเบิ้ลให้เผื่อจี :)

ตอนแรกก็ตื่นเต้นว่าจะได้ถึงเราไหม แต่พอใกล้ๆก็แบบตื่นเต้นกว่าว่าจะได้ใคร ความจริงเราก็เข้าใจอยู่หรอกนะ เข้าใจทีมงานที่บอกว่าไม่ให้เลือก อันนี้เข้าใจมากๆ สงสารศิลปินด้วย แต่ที่คนมักพูดกันว่า Bigbang ก็คือ BigBang ได้ใครก็น่าดีใจเหมือนๆกัน ทำไมถึงไม่ชอบให้เท่าๆกันทุกคน แต่ความเป็นจริงแล้ว มันก็เป็นเรื่องธรรมดา ที่เราจะรู้สึกชอบคนๆนึงมากว่าคนอื่นๆ แล้วเราจะไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ ในเมื่อโอกาสมันอยู่ตรงหน้า เป็นใครก็อยากจะได้คนที่ตัวเองชอบมากที่สุด แต่ว่าตรงนี้เป็นแค่ส่วนของความรู้สึกนะ (ถ้าทำตามกฏได้ ก็จะดีที่สุด เพราะสงสารศิลปินจริงๆ) แค่บางทีอ่านความคิดเห็นคนหลายคนแล้วรู้สึกว่า คนพวกนั้นเค้าทำกันได้จริงๆหรอ? เราก็พยายามจะบังคับขาตัวเองอยู่เหมือนกันว่าไม่ให้เดินไปหาจี 555 แต่ตอนที่เพื่อนๆขึ้นไปแล้ว มันเต็มอยู่ อิคุนปิ๊กขาก็จะก้าวไปหาจีแล้ว 555 สต๊าฟเค้าก็เบรกไว้ ปรากฏว่าจะได้เท๊ม แต่คนที่ได้จีอยู่ก่อนเนี่ย สงสัยว่าชอบแพคคู่ จับมือจีเสร็จ หันมาจับมือเท๊มอีก ก็เลยถือโอกาสเดินไปหาจีซะงั้น ทั้งที่เท๊มมันจะรับปกซีดีไปอยู่แล้ว แต่งานนี้เท๊มแมร่งหล่อว่ะ น้องแดด้วย เกือบเปลี่ยนใจแล้วเหมือนกัน ชอบเท๊มมัดจุก ชอบน้องแดใส่เสื้อยืด ดูไม่เกย์ :)

ก็อารมณ์เป็นโรคจิตอะไรบางอย่างไม่รู้ ชอบให้ศิลปินเขียนชื่อให้ เค้าจะกอดอะไรกันเราไม่สน (ไม่กล้าว่ะ กลัวตัวจีหัก 555) ก็เลยเขียนชื่อใบเล็กๆ ไป พร้อมของที่จะให้ (ยังมีอยู่ที่บ้านอีก 2 สงสัยจะได้ขึ้นหิ้ง) ก็ยื่นให้จีมันเซน แล้วบังเอิญว่าไม่เห็นที่มันเซนชื่อให้แล้ว ก็เลยชี้ๆไปที่ชื่อ มันก็เงยหน้าทำหน้างงๆใส่ ประมาณว่าเมิงจะให้กรูทำอาร๊าย ... เราก็เลย...ไม่เซนก็ไม่เซน ชริ ... ของที่จะให้ก็วางไว้บนโต๊ะตอนมันเซน เท่านั้นแหละ...เราก็ได้รับรอยยิ้มจากจี มันก็ผงกหัวเป็นเชิงว่าขอบคุณๆ แม้จะเป็นยิ้มที่ไม่ได้กว้างอย่างที่อยากเห็น แม้ว่าจะเป็นยิ้มการค้าของมัน แต่ก็ดีใจแล้ว สุดท้ายก็เลยขอจับมือ ดันยื่นไปจับข้างที่มันถือปากกาไว้ มันเลยต้องวางปากกาลง (รู้สึกผิด กลัวมัน 555) โมเม้นต์ของเราก็จบลงแต่เพียงเท่านี้... (ลืม...มืออิจีเหมือนจะเล็กกว่ามือเราอีก รู้สึกอายเล็กน้อยถึงปานกลาง -*-)

ว่าด้วยเรื่องของการกอดและการหอม รู้สึกว่าจะเป็นที่ถกประเด็นกันมาก ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าที่เกาหลี แฟนคลับก็มีโอกาสได้กอดกันแบบคนไทยมั๊ย ถ้าไม่ได้ก็ถือว่าคนไทยโชคดีมากๆเลยนะ เพราะเห็นศิลปินเกาหลีมาทีไร ต้องได้กอดกันทุกที ก็เข้าใจว่ามันน่ากอดซะขนาดนั้น 555 แต่ว่าสำหรับวงนี้...คนอื่นไม่รู้...แต่ว่าอิจีเนี่ย...เฮ้อ...ไม่รู้จะพูดยังไงดี เห็นคนมาดีใจที่ได้กอดจีกัน ไม่แน่ใจว่าเป็นกอดที่ได้มาด้วยความเต็มใจมั๊ย...ก็มันเล่นไม่ชอบให้คนถูกตัวมันซะขนาดนั้น (อิจีมันใช้สโลแกนเดียวกับเฮีย "Don't Touch Me" 555) แต่ว่าก็ไม่ได้อะไรมากมาย เดี๋ยวจะหาว่าอิจฉา 555 ... อิจฉาคนที่ได้กอดน้องแดมากกว่าน่ะ ^o^ 

ตอนแรกก็ยังแปลกใจว่างานเลิกเร็วกว่ากำหนด เพิ่งมารู้ทีหลังว่ามีคนขึ้นไปแล้วมาอีกรอบ แกรมมี่เลยสั่งหยุดการแจกลายเซนทันที สงสารคนหลังๆจัง ความโลภของคนๆเดียวแท้ๆ แล้วตอนที่น้องเดินกลับ ลงข้างล่างไปขึ้นรถ เห็นเลยว่ามีคนจะไปมาจับแขนจี แล้วจีมันบิดแขนหนีเลย ...

หลังจากนั้นก็ไปตู้ปลา ซึ่งคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าคนเยอะมหาศาลแน่ๆ ก็เลยตั้งใจรอแค่ตอนมา ก็จะไปแล้ว เพราะร่างกายเริ่มไม่ไหว = = ตอนแรกก็ทำเลดีอยู่ พอเดินไปที่อื่นแป๊บเดียว ก็เลยต้องเปลี่ยนทำเล ไปรอตรงลานจอดรถแทน ก็ดีเหมือนกันคนไม่เยอะ รออยู่ประมาณชั่วโมงนึงได้ จีเดินนำมาคนแรก ใส่หูฟังด้วย น่ารักอีกแล้ว กรี๊ดอยู่ในใจ ไม่ทันไร เอาอีกแล้ว ... มีคนไปจับแขนมันอีก มันก็ทำแบบเดิมแหละ ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนดีอะไรมากมายนะ ความอยากก็มีเหมือนกัน แต่ว่าบางทีเราก็ต้องควบคุมความอยากของตัวเองไว้หน่อย อาจจะเพราะว่าเป็นคนที่เราชอบ ก็เลยรู้สึกไม่อยากให้น้องอารมณ์ไม่ดี อยากให้ประทับใจ อยากให้กลับไปแล้วอยากมาอีก สุดท้ายคืออยากให้จียิ้มให้แฟนคลับที่มาจากความเต็มใจ ... ไม่ใช่ยิ้มที่มาจากคำว่าหน้าที่จริงๆ

Thanks For All :

พี่กิฟ ที่หาบัตรงานเวอร์จิ้นฯให้นะคะ

พี่นัญ คอยรายงานเหตุการณ์วันแรกให้ฟัง

พี่ฟ้า โทรมาบอกโรงแรมที่น้องพักให้

พี่ส้ม โทรไปรบกวนหลายรอบเลยเชียว แหะๆ

โม+เม่ย ที่ไปจองแถวให้ก่อน

พี่ตุ๊ก ที่บังเอิญต้องมาตามบิคแบงแบบไม่ได้ตั้งใจ 555+ 

ป๊า ขอบคุณที่อารมณ์ดี

และสุดท้ายเจ๊เป้ ขอบคุณที่แม้จะบ่น

แต่ก็ทำตามที่น้องขอร้องทุกอย่าง :D