Meeting You is Such a Miracle

ตื่นมาตั้งแต่ 6.30 โทรมมาก ตาโหล ผมยุ่งเหยิง (สรุปดูไม่ได้เลยตรู --) เช้าก็กินข้าวไม่ลง แวะไปซื้อดอกไม้มาหนึ่งดอก กะจะให้กับพี่นัญ แล้วก็ไปโรงแรม(เอราวัณ) กว่าเจ๊จะมาคนเกือบเต็มห้องแล้ว 55 แต่เค้าจัดดีมาก เพราะห้องนึงมันเล็กๆ คนประมาณ 20 กว่าคนเองมั้ง เราก็นั่งอยู่แถว 2 รออยู่พักนึงต้งก็เข้ามาทางประตูหนีไฟ -*- สรุปคนที่มารอที่โรงแรมก็อดกันไป ตั้งแต่ที่มันเดินออกมา เริ่มรู้สึกว่าสติตรูได้หายไปแล้วววว มันเป็นอะไรที่ใกล้มากจริงๆ มีการสัมภาษณ์นิดโหน่ย ก็ให้ขึ้นไปถ่ายรูป พระเจ้าจอร์จ!!! เป็นกลุ่มที่สองเลย คิดว่าต้องได้อดนั่งข้างมันแน่ๆ แต่ในที่สุดก็สามารถ 55 แต่พี่นัญเปรี้ยวกว่าได้ถ่ายคู่อีกแล้ว ตอนถ่ายรูปไม่ได้พูดอะไรกับมันเลย ไม่ได้มองหน้าด้วยซ้ำ จำได้แต่ว่าตัวเองชี้มือไปที่กล้องตัวเอง ก็มีความรู้สึกว่ามันหันมา แต่รูปแมร่งก็ไม่ได้มองกล้องอยู่ดี ไอคนถ่ายบ้าๆๆๆ ก่อนจะลงมาชั้นก็ไม่พลาดจับมือ 55 (เป็นเรื่องที่คิดถึงเป็นอันดับแรกเสมอ) คราวนี้มันไม่นิ่มๆเย็นๆเหมือนคราวที่แล้วเลยอ่ะ มือมันใหญ่แล้วก็อุ่นด้วย >.< (เริ่มออกอาการหื่นแล้วเรา) กลับมานั่งที่เพิ่งนึกกันได้ว่าลืมให้ของมันเลย ก็เลยเอาไปให้อีกรอบ คราวนี้ตรูก็แอบแตะอั๋งไปอีกที คือถุงมันเป็นถุงหิ้ว ก็เลยแอบไปโดนแหวนมันนิดนึง 5555 (โรคจิตจริง) เวลาในห้องนั้นมันมาไวแล้วก็ผ่านไปไวมาก

ตอนบ่ายมีงานที่ central world ก็ไปเกาะกันถึงขอบเวทีเลยทีเดียว เราก็ยังเลือกฝั่งเปียโนเช่นเคย มีเล่นกลเหรียญกับไพ่อีกแล้ว ท่าทางจะชอบมากเลยนะ จำได้ว่าเคยอ่านบทสัมภาษณ์โจลินในหนังสือ Grandeur de D Major ขออนุญาติพี่มิวนำบางส่วนมาลง...(อนุญาติแล้วใช่มั๊ยคะ 55)

"...เวลาที่เค้าเล่นมายากลเพื่อความบันเทิงใจฆ่าเวลา ถ้าเกิดคุณบังเอิญจับไต๋กลนั้นได้ คุณต้องทำเป็นเงียบๆไว้แล้วก็แสดงออกไปแบบว่า "โอ้ๆๆๆ พี่ชายทำได้ไงเนี้ย?? วิเศษสุดๆดูตามไม่ทันเลย เจ๋ง ทำให้ดูใหม่ได้ไม๊เนี่ย??"ถึงตอนนี้แหละที่เจย์ก็จะแสดงใหม่ให้ดูอีกรอบจริงๆ แถมยังทำเท่มากขึ้นอีก..."

หวังว่าตอนนั้นแฟนๆที่อยู่ตรงนั้นจะกรี๊ดกร๊าดถูกใจ ทำเสมือนว่ามองไม่เห็นว่าเหรียญที่มันหายไปอยู่ไหนนะ hehe~