EP.1 回到過去...周杰倫
posted on 01 Apr 2007 12:50 by ueno
Back To The Past with Zhou Jie Lun
วันนี้นั่งไทม์แมชชีนแล้วย้อนกลับไปอดีตกันมั๊ย??
ปลายเดือนธันวาคม ปี 2003 
ก่อนหน้านั้นได้รับข่าวที่น่าตกใจ คือ เจย์ จะมาเปิดคอนเสิร์ตที่เมืองไทย !! ยังคุยกับพี่ขำๆว่าข่าวลือชัวร์ๆ จะมาก่อนหน้า F4 ได้ยังไง เอฟดังขนาดนั้นยังไม่มา นี่คนเพิ่งรู้จักได้ไม่เท่าไหร่ โฆษณาเพิ่งออกไปได้ไม่นาน มันจะขายบัตรได้เร้อ ตอนนั้นเราดูถูกคนที่เราชอบไว้แบบนั้น ไม่คิดว่าข่าวที่ว่าลือมานั้น ต่อมามันจะกลายเป็นความจริง
คอนเสิร์ตแรกในชีวิต อายุเพิ่งครบ 16 ไปหมาดๆ แต่ประสบการณ์ตามดารา(ไม่สำเร็จ) สะสมไว้เพียบตั้งแต่ตอนเอฟ แต่ครั้งนี้ตั้งใจไว้ว่าคงไม่ต้องลำบากลำบนอะไรมากมายขนาดนั้น เพราะมางานแบบเปิดเผย แต่ก็ยังมีอุปสรรคสำคัญ คือ พ่อ และ สอบ !! วันสอบก็น่าตกใจ หลังวันคอนพอดีเลย แต่อย่างคุนปิ๊กมีหรือจะสน ถือคติเรื่องปู้ชายเป็นหลัก เรื่องเรียนเป็นรอง 55(มันจะเจริญมั๊ยเนี่ย -*-)
ตอนนั้นบัตรคอนมีบัตรยืน บัตรนั่งอะไรก็ไม่รู้เรื่องซักอย่าง แต่ยังไงก็ขอใกล้สุดๆไว้ก่อน โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ ถ้าให้ไปดูแบบนั่งอยู่บนยอดที่เห็นเจย์ตัวเท่ามด ขอนอนตีพุงอยู่บ้านจะดีกว่า
ด้วยความที่กลัวการดูคอนครั้งนี้จะทำให้เกรดออกมาแบบเน่าๆ ก็เลยอ่านหนังสือล่วงหน้าตุนเอาไว้ก่อน แบบที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำ (ปกติอ่าน 2 วันก่อนสอบ) แถมยังใจแข็งมากที่ไม่ยอมทั้งไปรับที่แอร์พอร์ต งานเอมทีวี งานที่เอมโพเรี่ยมก็ไม่ไป สัญญากับพ่อไว้แล้ว ไม่อยากจะผิดคำพูด
แต่พ่อก็ยังทำเราสติแตกโดยการเอาหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวเจย์มาเมืองไทยมาให้เราดู ไม่ต้องอ่านมันเล่า!! หนังสือน่ะ มาทำเราสติแตก แต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ที่เห็นเจย์มาอยู่ที่เมืองไทยแล้วจริงๆ
23 ธันวาคม 2003 : The One Concert
หลังจากตอนบ่ายสติแตกไปกับงานเอมทีวีที่เอามารีรันให้เราหัวใจเต้น ก็ต้องตัดใจว่าเมิงไปดูตัวจริงเหอะ เพราะว่างานเอมทีวีมันน่ารักมากๆๆๆ จนเราไม่อยากจะออกจากบ้านเลยทีเดียว
หลังจากที่สามารถที่ติดต่อกับพี่นัญที่โชคร้ายกับการมือถือหาย (และยังต่อท้ายด้วยกันกระเป๋าตังค์หายอีกตังหาก) ไปถึงก็ไปต่อแถว มือถือหนังสือสำหรับที่สอบพรุ่งนี้ แต่ใจน่ะมันเข้าไปอยู่ข้างในแล้ว ตอนนั้นยังไม่รู้จักใครซักคน นอกจากพี่นัญ คุ้นๆว่ามีเพื่อนพี่นัญอีกคน และคนฮ่องกงที่อยากจะยกนิ้วแบบรายการแฟนพันธ์แท้ให้เทอ พร้อมความริษยา 555 รอจนเหงือกแห้งกันไป เข้าห้องน้ำเข้าแล้วเข้าอีก กว่าจะได้เข้าไปก็แทบจะแบนกันเลยทีเดียว เข้าไปก็ยังตื่นตาตื่นใจกับความกว้างใหญ่ของอิมแพค แต่หลังๆ บวกความกังวลใจเข้าไปนิดโหน่ย ทำไมคนมันโล่งจังหว่า? -- ไม่เปนไรนะเจี๋ยหลุน คนไทยแม้จะกระจิดริด แต่เสียงทรงพลังนะจะบอกให้ 555
น่ารักโค่ดๆ ye ye bao de cha ...
ไม่รู้จะบรรยายถึงตัวคอนเสิร์ตยังไงดี เพราะตอนนั้นก็ไปดูแบบงูๆปลาๆ ร้องแบบดำน้ำไปเรื่อยๆ ชื่อเพลงก็จำแทบไม่ได้ รู้แต่ว่าสนุก+มีความสุขมากๆ ตอนเพลง I Believe นี่ฆ่ากันให้ตายเลยดีกว่า ที่สุดๆของทุกคอนเสิร์ตก็คือเพลง An Jing เพราะตอนประโยคสุดท้ายมันต้องเป็นพลอตเดิมตลอด พลอตน่ารักๆระหว่างเจย์กับแฟนเพลง ^^
是因為我太愛你Because I love you so much
ชุดนี้เท่ห์โค่ด
ตอนโยนไม้ปิงปอง ไม่รู้ไปฟาดหัวใครมั่งป่าว
ในหมู่ปลาสวายแถวๆนั้นคงจะมีตรูกะพี่นัญซ่อนตัวอยู่
ใครเอามะนาวให้มันกิน
ดีใจที่ตัวเองไม่ตัดใจไปตั้งแต่แรกที่พ่อไม่อนุญาต (ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก)
ดีใจที่ได้ยืนข้างที่มันเล่นเปียโน
ดีใจที่มีพี่นัญอยู่ข้างๆตรงนั้น
ดีใจที่พี่สาวที่บอกให้โทรรายงานตัวตลอด พอโทรไปแล้วมันบอกแค่นี้นะ ชั้นกำลังดูเจย์อยู่ (พี่แยกกันดู และไม่ได้ชอบเจย์)
ดีใจที่คนไทยกรี๊ดกันแบบไม่ลืมหูลืมตา ทำให้ฮอลที่ดูใหญ่+กว้าง(และโล่ง) เล็กลงถนัดตา
ดีใจที่เหมือนได้สบตากันแป๊บนึง (แม้ว่าเราอาจจะคิดไปเองก็ตาม)
ดีใจที่ได้รู้จักเจี๋ยหลุนจริงๆ
ไม่แปลกใจเลยที่ใครต่อใครจะหลงรักผู้ชายคนนี้ พี่คนนึงเคยพูดกันขำๆว่า เจี๋ยหลุนทำให้เราเชื่อว่า ความสามารถทำให้คนดูดีขึ้นมาได้ 55 ท่าจะจริงแฮะ แอบเห็นผู้ชายมาดูคอนเจย์เยอะเหมือนกันนะ กลับไปวันนั้นมันเพ้อมากๆ ทั้งที่ต้องรีบนอนเพราะวันรุ่งขึ้นสอบ
แปลกมากๆที่วันนั้นทำข้อสอบได้ ตอนแรกนึกว่าจะแป้กซะแล้ว แถมยังทำไปยิ้มไปเหมือนคนบ้า (คงจะบ้าจริงๆแหละ) ยิ่งวิชาสุดท้ายทำแบบสปีดมาก เพราะมีงานแจกลายเซนตอนเย็น ไปแบบตื่นเต้นกว่าเดิม ทุกอย่างสำหรับเจย์มันดูเร็วมากๆ ชอบเจย์ตั้งแต่งาน MTV แป้บๆได้ดูคอน แล้วนี่อะไรงานแจกลายเซน แค่คิดก็จะเป็นลม ยังไม่รู้จะได้ทำอะไรมั่ง แต่ก็หวังอยู่ลึกๆว่าจะได้จับมือ (หื่นตลอดเวลาอ่ะตรู) ต่อแบบอยู่ข้างหลังแบบที่เจย์มาถึงแล้วกุก็ยังไม่เห็น (คือมันเขิลที่จะไปอยู่กับพี่ ก็เลยให้มันต่อไปก่อน) ได้ยินแต่เสียงกรี๊ด กุไม่ได้ยินเจย์สัมพาดเลย -.- แต่ตอนนั้นก็ไม่คิดจะฟังหรอก สติแตกไปแล้ว แล้วคนข้างๆก็จุดประกายความคิดว่าจะให้เจย์เขียนชื่อให้ ตรูเลยเอามั่ง 55 ก็จดๆชื่อใส่กระดาษไป เวลาขึ้นไปจริงๆจะมีสติเอาให้มันเขียนรึป่าวยังไม่รู้เลย ยิ่งแถวมันใกล้ขึ้นมากเท่าไหร่ สติเราก็น้อยลงเท่านั้น มือตรูก็เช็ดแล้วเช็ดอีก อากาศก็ร้อนได้อีก และแล้วตรูก็ได้ขึ้นไป ......... ลงมาแล้ว ทำนบกุก็แตก โคตรอายเลยจริงๆ คือได้ให้ของกับมือ ได้จับมือ ได้ให้มันเขียนชื่อให้ ที่ขำคือกุห่วงจะจับมือ จนเกือบลืมหยิบปกลงมา แต่ก็เป็นความคิดที่ถูกแล้ว เพราะถ้าลืมจับ จะต้องมาฟังหลายร้อยปากพูดว่า มือนิ่มมากๆ เย็นมากๆ นี่มือคนป่าววะ กุเปนผู้หญิงยังอายเลยนะเนี่ย ฯลฯ แต่มือมันนิ่มจริงๆ แถมเย็นด้วย ทุกคนที่ไปคอนเฟิร์ม เหอๆ มันคงตื่นเต้นเหมือนกันที่มาเจอคนต่างด้าว เอ้ย...ต่างชาติแบบเราๆ ที่ชอบอีกคือมันเป็นวันคริสมาสต์อีฟพอดี ชอบของตัวเองที่ให้มันด้วยล่ะ มันเป็นสมุดที่ Teddy Bear ทำขึ้นมาเฉพาะแบบคุนหมีพาเที่ยวไทยอะไรทำนองนี้ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบทุกอย่างที่เป็นวันนั้น ...
แล้วเจย์ก็อยู่ทำไรไม่รู้อีกหลายวันเชียว รู้อีกที ก็มีคนมาลงรูปตอนมันกลับไปแล้ว (วงการนี้เป็นแบบนี้เสมอ) เป็นครั้งที่มาไทยนานสุดเลยมั้ง ถึงไม่ใช่ครั้งแรกของมันที่มาเมืองไทยก็เหอะ
ไปงานมีตติ้งของเจย์ ซึ่งมีงานมีตแอนกรี๊ดมาให้ดู (ไม่ได้รู้เรื่องกะเค้า) แล้วก็เอาล่ามเจย์มาสัมพาด ถือว่าคุ้มโคตร เพราะเค้าเป็นคนพาเจย์ไปเที่ยวด้วย มีพูดถึงอาหารที่เจย์สั่ง แต่จำไม่ได้แล้วว่าอะไรบ้าง จำได้แต่ว่าพาเจย์ไปเที่ยว แล้วเจย์นั่งตุ๊กตุ๊ก แล้วคนขับซิ่งมาก เจย์เลยนั่งตัวแข็งเกาะราวข้างบนไว้ 555 น่ารักได้อีกๆ
ลป. ผ่านมาหลายปี ยังเขียนได้ยาวขนาดนี้เชียว ถ้าเขียนตอนนั้นคงไปทำพระไตรปิฏกได้เลย
เคยฟังเพลงนิดโหน่ย ปกติไม่ได้ชอบนักร้องไต้หวันเท่าไหร่
มีแต่ดาราที่ชอบเป็นบางคน
#1 By Nina* on 2007-04-01 22:31