ขณะนั่งรอให้ผมแห้ง อย่าเสียเวลาอยู่ใย ต้องรีบเีขียนความรู้สึกบันทึกเก็บไว้ก่อน :)
เริ่มด้วยความซวยก่อนบิ๊กแบงจะมาละกัน คือวันที่อิพวกนี้จะมากัน ดันเกิดเหตุไอโฟนหาย ซึ่งเครียดมาก น้ำตาไหล และบอกพ่อไม่ได้ค่ะ ต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะที่ห่วงใยและช่วยกันตามหา แต่มันก็คงไปตกอยู่ในมือคนชั่วแล้ว คงหวังอะไรไม่ได้แล้ว เลยได้ท่านอัน เพื่อนผู้ใจดีให้มือถือมายืมใช้ไปก่อนระหว่างที่คิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป
08.09.10
แต่อย่ามัวมาเศร้าอยู่ใย เพราะคืนนั้นบิ๊กแบงก็ได้เดินทางมาถึงเมืองไทยแล้วสามคน คือ เท๊ม จี แด จีแม่งเท่จริงๆคราวนี้เห็นตั้งแต่ที่อินชอนละ มีความสุขมากที่จะได้เจอพวกมันอีกครั้ง ก็ตื่นเต้นๆกันไป ติดตามทวีตอย่างบ้าคลั่ง และก็รีบนอน
09.09.10
วันต่อมาต้องไปเรียนก่อนทั้งวันเลย แต่เห็นบอกว่าไม่ได้ออกมากัน แต่อาจจะออก แค่เราไม่รู้ 555 เพราะมีเพื่อนบอกว่ามันไปถ่ายภาพนิ่งกัน แต่ช่างเถอะ เราก็มุ่งหน้าไปสยามพารากอนด้วยจิตใจอันร้อนรน คุยรายงานกับเพื่อนก็ไม่รู้เรื่อง สติหลุดไปละตอนนั้น ไปถึงก็เจอคนต่อแถวมากมายๆ พลอยก็ตามมา แล้วแบบก็เอาวะ...ไม่รู้จะทำไร ไปนั่งต่อแถวกัน เจอคนพม่่ามาดูด้วย แต่หน้าตาน่ารักอยู่ แต่ปรากฏการต่อแถวไม่ได้ช่วยอะไร ตอนเข้าไปแบบโล่งมากกกกกกกกกกก คือมันก็แน่นๆ แค่ช่วงติดขอบเวที ก็เลยออกมาเข้าห้องน้ำอีกรอบ กะว่าคงได้วิ่งไปวิ่งมา ไม่ไปเบียดดีกว่า นั่งดูเบื้องหลังโฆษณาครั้งที่แล้วไป เหมือนจะเยอะกว่าที่ได้โหลดกันมาดูนิดนึง แต่ว่าน่ารักมาก อิจีพูดว่า แหล่มเลย ด้วย สะเหร่อมาก 555
แล้วก็เวลาประมาณทุ่มนึงหรือทุ่มครึ่งไม่รู้ งานก็เริ่มด้วยการจับชื่อผู้โชคดีจากน้าเนค อิจฉาเป็นที่สุด แต่ก็ได้เห็นมิตรภาพดีๆจากพี่สาวคนนึงที่เสียสละให้น้องอีกคนที่ไม่ได้รู้จักกัน น้องคนนั้นน่าจะได้อ่ะ เสียดายแทนจริงๆ งานก็ดูสนุกสนานอาจเพราะน้าเนค และแล้วงานก็เริ่ม (ทำไมกูดูยืดเพียงนี้ 55)
คืออยากบอกว่าตอนแรกอ่ะ หวังว่ามันคงมาร้องแ่ค่สองเพลง แล้วก็คงมีผู้บริหารมากล่าวเปิดงานอะไรประมาณนี้ แ่ต่ปรากฏว่าร้องไป 5 เพลง สุดยอดมาก คุ้มกับบัตร 1500 อย่างทีุ่สุดแล้ว ตอนแรกออกมา้ร้อง How Gee & Gara Gara Go ก่อน แล้วก็สัมภาษณ์ ซึ่งแบบหันหลังให้พันห้าและอิจีนั่งไกลมาก แต่แบบจุดนั้น แค่ได้เห็น ก็มีความสุขแล้ว แต่แอบลุ้นเล็กน้อย ตอนน้าเนคเอาผ้าเช็ดหน้าแฟนคลับไปเช็ดหน้ามัน คิดว่าอิจีมันเป็นคนไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาแตะเนื้อต้องตัวมันป่าววะ คิดไปเอง 55
แล้วสัมภาษณ์เสร็จก็ให้มันเดินกลับไปแล้วเิดินออกมาอีกรอบ เพื่อ... 555 คราวนี้ออกมานั่งดูวง cover สามวงเต้นกัน เท๊มก็นิ่งๆ นั่งดูตั้งใจดู ยิ้มบ้างเล็กๆ วายบีจริงจังสุด น้องซึงก็เก็กหล่อตลอดเวลา 555 อิจีกับน้องแดน่ารัก มีอารมณ์ร่วมตลอด ตบมือบ้าง เต้นตามบ้าง และ และ วง cover วงนึง มันมีคนที่เหมือนทีโอพีมาก ในเวลาใส่แว่น พอมาเต้น อิจีขำแบบออกนอกหน้าเลยอ่ะ ขนาดพวกมันยังคิดเหมือนพวกเราว่าเหมือนมากจริงๆคนนี้ ฮาว่ะ แต่อย่าให้ถอดแว่นนะ 555 แล้วเขาก็ชนะไปด้วย :) จากนั้นก็ให้แฟนคลับออกมารับของ มีกอดบ้างไรบ้าง แต่เหมือนเขาจะห้ามๆใช่มะ
แล้วก็ปิดท้ายด้วยเพลง Haru Haru กับ Last Farewell ไม่ไหวแล้ว การได้ฟังเพลงเกาหลี มันเวิร์คๆๆๆที่สุด ดีใจมาก วิ่งไปวิ่งมาจนเหนื่อย แต่เพลง Last Farewell นี่ละ ที่อิจีมายืนร้องอยู่ตรงหน้า ฝ่าฝูงชนเข้าไปกับไอซ์ ป้ายไฟจะกระแทกหน้ามันเลยทีเดียว คุ้มเพลงนี้นับว่าคุ้มโคตร
จากนั้นก็มีัอังกอร์อีกเพลง Hands Up เพลงใหม่สดๆซิงๆ จากญี่ปุ่น แต่ทุกคนสนุกนะ รู้สึกได้เลยว่าเป็นช่วงเวลาที่คุ้มค่ามาก ทุกคนต้องคิดแบบนี้แน่ๆ มันแบบสนุกไปทั้งฮอลล์จริงๆ
หมดไปหนึ่งวันให้หายคิดถึง จีน่ารักมาก อารมณ์ดีมาก เหมือนไม่ใช่จี 555
10.09.10
สุดยอดแห่งวันรอคอย ไปโรงแรมตั้งแต่ 8.30 แล้วเพิ่งรู้เมื่อคืนจากการให้สัมภาษณ์ของทีโอพีว่ามีถ่ายโฆษณาด้วย ไม่ได้คิดจุดนี้มาก่อน การรอมันเหนื่อยอยากข้ามไปจริงๆ โอเค งั้นข้ามนะ คือ ก็รอโรงแรมถึงเกือบบ่ายเลยแหละ ด้วยความเพ้อฝันลมๆแล้งๆ ในที่สุดก็ไม่เจอ ก็ไปกินข้าวกับพลอยที่สยาม แล้วก็มารอแถวมูนสตาร์กัน เพราะคิดว่าเข้าไป ไม่มีรถออกมาแน่ แต่ในที่สุดสวรรค์ก็ส่งเจ๊เป้มาโปรด ก็เลยขับรถเข้าไปส่งเรารอหน้าสตู และจอดรถเตรียมว่าจะไปแอร์พอร์ต แต่ตอนหลังก็เปลี่ยนใจ เพราะมันดึกเกินแล้ว
พระเ้จ้า แต่ตอนนั้น ฝนมันก็เริ่มตกแล้ว แต่เป็นโลเคชั่นที่ดูมีความหวังมาก ขอบคุณฝนนะจ๊ะ 555 คือรอประมาณชั่วโมงกว่าๆอ่ะ ฝนก็ตกหนัก...ไม่ธรรมดา หนักมากทีเดียว ตอนแรกก็ยังไม่เปียกกันเท่าไหร่ แต่ตอนหลังไม่เหลืออะไรที่ไม่เปียกแล้วจริงๆ 555 ตอนรอก็แอบไม่มั่นใจนะ กลัวโดนสับขาหลอกอีก ตามวงนี้มันเหนื่อยจริงๆนะ แต่จุดนั้นรู้เลยว่าคนที่มาคือแบบอยากเจอบิ๊กแบงจริงๆ
อันดับแรกของความตื่นเต้น คือ ได้เห็นผู้จัดการของพวกมันตัวเป็นๆ ก็ดี๊ด๊าประหนึ่งว่าเห็นดารา คือ ปกติจำหน้าได้แค่คนสองคน แต่หลังจากคลิปคอนเสิร์ตนั้น เลยทำให้จำหน้าทุกคนได้ 55 โอเค ผู้จัดการขึ้นรถตู้ไปก่อนตังหาก และ สัมภาระอีกหลายๆคันรถ ตอนนั้นเริ่มประสาทละ จิตตก ถ้ามันขับเข้าไปรับในสตูละ จะำทำเยี่ยงไร แต่ในทีุ่สุด ก็มีรถตู้มารอเกยหน้าประตู และพี่การ์ดที่เกรี้ยวกราดใส่พวกเราก็บอกว่า เดี๋ยวให้ออกมายืนทักทายตรงนี้
แต่จุดนั้นใจไม่เต้นตึกตักเลยนะ ยกเว้นสติหายไปแล้ว หายใจอีกสามอึก คนแรกที่เดินนำออกมาคือ น้องแด ผู้ใส่ฮู้ดน้ำเงิน เดินยิ้มออกมาเลย คือเราว่าเราเห็นมันนั่งอยู่ข้างในก่อนรอบนึงแล้ว แต่พลอย แกว่าไม่ใช่ เพราะมันนั่งหันหลัง แล้วใส่ฮู้ดไว้ ตอนแรกมันก็ทำท่าจะเดินขึ้นรถ แต่การ์ดแบบจับๆไว้แบบยืนก่อนๆ 555 ตามมาด้วยน้องซึง วายบี เท๊ม และจี กับหมวกไซ่ง่อน ตลกมาก 555 แต่แบบภาพที่จำได้คือ หน้าน้องแด กับ วายบี ที่รู้สึกขอบคุณลึกๆ และแบบเห้้ย พวกเมิงเปียกกันมากจริงๆนะ จีก็ยิ้มนะ แบบยิ้มให้นะ แต่ทำไรมากกว่านั้นรึป่าว จำไม่ได้แล้ว คือ อยากเก็บ อยากเห็นภาพทุกคนจริงๆอ่ะ เพราะมันมาสั้นมาก และต้องไปแล้ว เป็นช่วงเวลาสั้นๆที่แม่งโคตรมีความหมายเลย มันอาจจะเทียบกับคนที่วันนี้ตาม CN Blue ไม่ได้เลย แต่มันคุ้มและประทับใจจริงๆกับวีไอพีทุกคน
เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้โฟกัสแต่จีนะ เมื่อวานยังโฟกัสแต่จี แต่วันนี้แบบทุกๆคน และแฟนคลับที่อยู่ตรงนั้น มันก็ยืนซึบซับกันอยู่ลึกๆนะ โอ้ย....บิ๊กแบงงงงงงงงงงงง~~~ กลับมาอีกน้าๆๆๆๆ กลับมาอีกๆๆๆๆ ได้โปรดๆๆๆๆ
ความทรมานที่เป็นสุข วันนี้ได้เ้ข้าใจอีกแล้ว :)
น้องแด เลิฟยูๆๆๆ วันนี้น่ารักมาก พ่อหนุ่มฮู้ดสีน้ำเงินของชั้น วายบี ต่อไปจะไม่แซวเรื่องเตี้ยแล้ว ยิ้มอบอุ่นมาก น้องซึง น่ารักเหมือนกันนะเรา ทาบิ ลดน้ำหนักนะ จริงจังด้วย และควอนจียง มีหลายคนตกหลุมรักแกในงานครั้งนี้โดยที่ไม่รู้อะไรซะเลย หมั่นไส้คนอินเลิฟว่ะ บอกตรงๆ แต่ก็ขอบคุณที่ยิ้มบ่อยๆ ทำให้มีความสุขมากๆๆๆ
พลอย : แก ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง ตลกมากวันนี้ที่ร้านกาแฟ แล้วเราเอาเงินมานับกัน แบบว่าหมดตัวกันจริงๆ แต่ชอบด้วยกันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆนะเว่ย หวังว่าจะทำให้แกมีกำลังใจสู้กับอนาคตต่อไปอีกนานๆนะ
